Tuesdaysays

Fuck complimentendag maak een keuze.

2012-03-01T18:56:00.014+01:00

Omdat het vandaag de eerste dag van de nieuwe maart is EN complimentendag (maar dat maakt echt totaal geen sense) durf ik je de moeilijkste vraag ooit te stellen:

Wat als je moest kiezen tussen 'nooit meer koffie' of 'nooit meer drank'?

NOOIT MEER KOFFIE: IIIIIIIIIIIII

NOOIT MEER DRANK: III

Als je mij jouw antwoord geeft dan ben je gelijk van deze moeilijkste vraag van je leven af dus zal vanaf nu alles alleen nog maar makkelijk zijn

De retro-factor

2012-02-29T23:30:00.003+01:00

Zie ik toch in een keer dit voorbij komen op tv vanavond!

Wauw! Nee maar echt, flabbergassing jeugdsentiment dit. Wij waren altijd de enige met Lätta. Iedereen had Blue Band, wij hadden Lätta. Niemand wist wat Lätta was en op een gegeven, verschrikkelijk, moment zou ik het ook aan niemand meer kunnen uitleggen want Lätta verdween uit de schappen. Ik de top 10 hartverscheurende momenten uit mijn jeugd eindigde het uitsterven van Lätta niet ver van het stoppen van de Spice Girls vandaan.

En toen ineens op deze 29 februari 2012 stond Lätta op uit zijn graf. Ik whappte mijn moeder gelijk 'MAMA LATTA IS TERUG'. Zij belde mij gelijk 'Ja leuk he het lijkt me ook echt lekker'. Want ja uiteraard moet een comeback fris en luchtig zijn en dat is dan ook wat het management van Lätta ermee heeft gedaan. Maar thank god, hebben ze aan de styling van deze ster niks gedaan. Heel slim want retro is zo 2012! kijk maar:

Lätta was mijn luchtige mespuntje op deze verSCHRIKKELijke dag. Morgen dus hoppa met je ass naar de Appiehein Lätta kopen, het retro accessoire voor in je koelkast!

Ohja...

2012-02-26T21:45:00.003+01:00

Op datzelfde feestje (zie blog hieronder) heb ik ook het volgende tegen een meisje met een gekke hoed gezegd.

Ik vertelde haar dat ik ervan overtuigd ben dat 'kan niet' niet bestaat. Kunnen is zilver, willen is goud. Alles is mogelijk zolang je het maar graag genoeg wil.

Zij vertelde mij daar ook wel in te geloven maar kwam vervolgens met 'alleen ik zou bijvoorbeeld heel graag willen zingen maar ik geloof niet dat dat voor ierdereen is weggelegd'. Hierop antwoordde ik 'Dat ligt eraan.. Als je wilt zingen omdat je het leuk vind om beroemd te zijn kun je een autotune en een marketingteam inschakelen. Als je wilt zingen omdat jij het gewoon fijn vindt om te zingen doe je dat onder de douche of neem je wat lessen en doe je het voor een klein publiek dat jouw passie waardeert'.

Ze keek me aan en zei met grote ogen 'ohja..'. Ik geloof dat ik misschien letterlijk iemand haar ogen geopend heb. Naar aanleiding van de Thema Avond uitzending Kwaad Bloed van de VPRO wilde ik dit graag even zeggen.

Einde.

@MaaikeAllard Ik blijf het wonderlijk vinden hoe mensen de verantwoordelijkheid van hun geluk afschuiven op 'de maatschappij'. #kwaadbloed

These shoes are made for talking.

2012-02-25T04:13:00.007+01:00

Op zo'n moeilijk ingewikkeld feestje was ik net. De lancering van Das Magazine. Met de creme de la creme aan canal-hipsters die zichzelf liever niet hipster noemen. Allemaal hippe mensen die graag moeilijk interessante discussies voeren.

Ik, Ruby, kon daar na een 60 urige werkweek en 1,5 uur kickboxen zo 1,2,3 geen aansluiting bij vinden. Sowieso kom ik de laatste tijd minder vaak op dit soort linkse hobby partijtjes.. Het gewauwel over het nieuwe magazine, dat vast heel tof zal zijn, ging er bij mij het ene oor niet eens in dus laat staan het andere oor weer uit.

Op het punt dat ik dacht 'what the fuck doe ik hier nog' raakte ik aan de praat met Ernst Jan Pfauth. Ja mensen de Ernst Jan Pfauth waarvan ik deze zomer nog met veel plezier en al grinnikend het boek heb gelezen. De stap van het onderwerp 'boek' naar 'blog' was, zoals voor begrijpende snapbaar, niet heel groot. Van bloggen in het algemeen naar mijn blog dus ook niet dus heb ik vol trots verteld over mijn 1500 views van afgelopen maand. Beetje opscheppen tegenover moeilijk interessante mensen dat is tenslotte waar dit soort partijtjes voor zijn toch? Ernst Jan heeft beloofd om mijn blog te bekijken. Nog een beetje gekletst over pannenkoekers.. Ok deze avond kon opzich nog wel gezellig worden.

Pas enkele tijd later brak das ijs pas echt.

stranger: 'I love your shoes'

ruby: 'thanks'

- wat onverstaandbaar gelul in het engels -

stranger: 'oh je bent nederlands!'

Vervolgens ging het gesprek ongeveer zo:

stranger: 'Ja ik dacht echt dat je buitenlands was. Alle Nederlandse vrouwen zijn namelijk lomp en hebben geen stijl'. 'Echt ik kan echt niet begrijpen dat jij Nederlands bent, je bent wel halfbloedje toch?'

ruby: 'ehm nee'. 'Je weet wel dat Nederlandse vrouwen door de meeste buitenlanders als heel aantrekklijk worden gezien? En vind je juist niet dat er heel veel mooie mensen aanwezig zijn vanavond?

stranger: 'Nee. Jij bent verreweg de meest stijlvolle aantrekkelijke persoon van deze avond'

ruby: 'Nou dankjewel..'

Deze stranger stelde zich later voor als Karim. Karim dankjewel, you made my evening. Dat je dan zo'n moeilijk hip feestje binnenhopt en je totaal niet bijzonder en fancy meer voelt dat wordt dan toch weer even rechtgeluld.

Anyway, dat dus allemaal door die schoenen. Ik heb al eerder een complimenten legging gehad maar deze rode lakschoentjes zijn nu by far DE complimenten magneet uit mijn kledingkast. Ik overdrijf graag maar ik overdrijf niet als ik zeg dat ik altijd als ik deze schoenen aan heb er minstens van 1 persoon een compliment over krijg.

De rode klompjes braken das ijs, en de biertjes natuurlijk ook wel een beetje dus uiteindelijk heb ik wel een dansje gewaagd. Agh je moet toch wat op zo'n partijtje waar een heel blik BT'ers is open gerukt. Om dit verhaaltje compleet te maken wil ik alleen nog even opscheppen over met wie ik naast Ernst Jan nog meer gepraat heb:

Alexander Klopping (is in het echt precies zo snoezig als in dwdd!!)

Arie Boomsma (vertelde met zijn prikkeltjes baard over groupies in de AH Bos & Lommer)

Jelte Nieuwenhuis (gooide een half glas bier over me heen maar dat geeft niet hoor Jelte ;)

James Worthy (nouja gepraat... dat is wel heel eng natuurlijk)

Lucky Fonz III (heeft beloofd dat hij weer in het Engels gaat zingen, thank god!)

Het belangrijkste van de avond, het scoren van het eerste nummer van Das Magazine, is er door alle hippe heisa niet van gekomen. Goed en als het lijkt of dit verhaaltje heel sarcastisch is dan is het ook zo maar check allemaal even www.dasmagazine.nl. Zonder dollen, het is een mooi nieuw concept dat op een mooie manier de wereld in is geholpen en niet geheel onbelangrijk een bijzonder mooie vormgeving heeft.

Graag zou ik Das Magazine willen vragen of ze vaker dit soort feestjes willen organiseren want de volgende keer wil ik heel graag met Vjeze Fur praten en willen jullie Faberyayo dan ook uitnodigen?

kusje

Rub

Laat je niet lijden.

2012-02-18T21:52:00.002+01:00

"Pfff, wat gaat dat allemaal snel bij jou. Bijna niet bij te houden."

"Het leven is een uitdaging en Rub's leven de overtreffende trap."

"Goed zo. Klinkt leuk. Respect voor je mentaliteit. Een van je mooiste karaktereigenschappen. Koester het"

"Trots op haar! @RubyvdBrink. Baan opzeggen en binnen 2 weken nieuw werk. Neem een voorbeeld aan haar. Volg je hart en 't komt goed."

"Je hebt ook meteen een steen verlegd"

Sprakeloos. Dat is wat ik hier wel een beetje van werd. Nadat ik dit besluit nam verliepen de twee weken daarop weer eens als een rollercoaster, precies zoals het hoort.

Ik zou nu kunnen zeggen 'niemand had kunnen weten dat ik binnen zo'n belachelijk korte tijd een nieuwe job zou hebben' maar dan zou ik liegen want ik wist dat namelijk wel. Verder heb ik hier eigenlijk niet zoveel aan toe te voegen ik zou alleen het volgende nogmaals willen benadrukken:

Volg je hart. Laat je niet lijden door bepaalde 'verplichtingen' of risico's. Lijden met een ij ja, denk daar maar eens over na.

Rub

14 #14

2012-02-13T23:34:00.003+01:00

En dan is het zover. 14 februari 2012. Precies een jaar geleden vertrok ik samen met Maaike naar de andere kant van de wereld. En nu, nu zijn we hier en wie weet wat ons nog allemaal te wachten staat? Dat laatste dat is wat deze foto representeert voor mij.

14 #13

2012-02-13T00:07:00.000+01:00

14 #12

2012-02-12T16:41:00.002+01:00

Even tussendoor hoor..

2012-02-12T12:40:00.003+01:00

Nou dat was het dan 40 dagen zonder drank.

Onder sommigen van jullie was het wel bekend, vanaf 2 januari (ja een soort goed voornemen ja) heb ik 40 dagen niet gedronken. Waarom? Nou gewoon.

Je weet wel de decembermaand. Er gaat een hoop in, er komt een hoop aan. Eigenlijk sowieso vanaf het moment dat ik naar Amsterdam ben verhuisd heb ik mezelf aardig zichtbaar gemaakt in het nachtleven en kroegcircuit. Helemaal geen drama maar mezelf kennende, en dat doe ik, weet ik dat 1 moeilijk is. 1 glaasje of 1 avond, niet onmogelijk maar naar mijn idee veel te ingewikkeld. Nadenken over op welk moment van de week je dat ene glaasje mag nuttigen? Nee dan maar gewoon heel radicaal gelijk helemaal 0.

Maar buiten dat alles ga ik in dit leven graag te werk met grote uitdagingen. Ik dacht dat dit wel een behoorlijke uitdaging voor mezelf was. Ik hou wel van een drankje en ik hou ook van gelegenheden waar men drankjes nuttigt en bovenal hou ik van veel mensen die ook wel van een drankje houden.

Nou zijn die 40 dagen voorbij en de conclusie die ik heb kunnen trekken is dat de uitdaging eigenlijk helemaal niet zo groot is als je zo'n duidelijk doel hebt voor jezelf, voor mij dan. Ik zou me namelijk een enorme faalhaas voelen als ik binnen die 40 dagen wel zou hebben gedronken. Daarbij weet ik zeker dat ik me daar rotter over zou voelen dan wanneer ik nee moet zeggen tegen een drankje. Niet zo moeilijk dus. Okey ik ben niet keihard gaan feesten. Bij een nachtje doorhalen hoort voor mij drank en om dat risico te ontlopen heb ik ervoor gekozen van de 40 dagen zonder drank helemaal een gezonde break te maken. Je kunt daarvan zeggen wat je wilt, ik kreeg een aantal reacties 'jaaaaa zo kan ik het ook'. Nou ja als jij het ook zo kan, doe het zou ik zeggen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat dit de juiste beslissing was om deze 40 dagen succesvol te voltooien en ik ben er trots op dat ik dat inzicht heb en die keuze daarom zo heb kunnen maken.

Dus om te vieren dat je dan wel weer mag drinken doe je dat uiteraard op een feestje. Vrijdag middernacht was mijn uitdaging officieel voltooid. Zenuwachtig was ik, als een kind dat nog nooit een alcoholische versnapering heeft genoten. Zou ik na twee biertjes kneiterlam zijn? Dat er meerdere mensen met mij aan het aftellen waren tot het moment van het eerste biertje hielp mijn zenuwenpeil ook niet echt omlaag. En dan is het eindelijk twaalf uur, krijg je een biertje in je handen gedrukt en durf je bijna geen slok te nemen. Slok, klokloklok biertje op. Heerlijk was het! Intens lekker omdat ik gigantische dorst had van mijn kickbox les.. Uiteraard drink je dan nog een biertje en nog een en nog een glaasje wiskey. Het was wel lekker en het was wel gezellig. Dag 2, een feestje thuis. Zeven kratten bier, twee flessen wiskey en nog een zooi bubbels. Het was wel lekker en het was wel gezellig.

Nou is het zondag en voel ik me alsnog een slecht mens, een faalhaas. Alsof die 40 dagen detox allemaal voor niks zijn geweest.. Eigenlijk wil ik helemaal niet meer drinken? Maar ik kan het dus wel! Wat ik met die drank ga doen daar moet ik nog eens even goed over vergaderen maar om het leven spannend te houden ga ik in de tussentijd door met de volgende uitdaging: 100 dagen zonder shoppen.

Ik heb zo het idee dat deze uitdaging mij een stuk zwaarder gaat vallen. Ben je benieuwd hoe ik de komende 100 dagen (tot 20 mei) door kom volg dat dan op twitter onder de hashtag #100dzs

14 #11

2012-02-11T10:56:00.000+01:00

14 #10

2012-02-10T00:29:00.000+01:00

14 #9

2012-02-09T00:02:00.002+01:00

14 #8

2012-02-07T23:14:00.003+01:00

14 #7

2012-02-06T23:46:00.000+01:00

14 #6

2012-02-06T00:02:00.000+01:00

14 #5

2012-02-05T00:50:00.001+01:00

14 #4

2012-02-04T01:27:00.000+01:00

14 #3

2012-02-03T11:02:00.004+01:00

14 #2

2012-02-02T17:40:00.001+01:00

14

2012-02-01T23:35:00.004+01:00

Ja en over die reis gesproken (zie vorige verhaaltje), over 14 dagen is het alweer een jaar geleden dat Maaike en ik vertrokken op wereldreis. 14 februari 2011 vertrokken we naar Thailand om vervolgens verder te reizen naar Maleisië, Indonesië en Australië. Verschillende pogingen heb ik de afgelopen maanden gedaan om te beginnen aan het selecteren van mijn foto's. Fotoboeken maken is niet meer heel gebruikelijk tegenwoordig maar dit avontuur wil ik toch wel graag afgedrukt, zwart op wit. Juist zwart wit.

Ik kon maar geen rode draad vinden voor dit boek. Ik wil mijn boek graag anders maken dan andermans 'reisalbums'. Eigenlijk heb ik sowieso een bloedhekel aan die 'reisalbums' omdat tegenwoordig iedereen op wereldreis gaat naar Azie en Australie wordt je ermee doodgegooid. En altijd voel je je verplicht om dat hele album te bekijken en bij elke foto te zeggen 'ahhhhhh wat mooi!' of 'wauw! waar is dat?'. Toen ik daar langer over nadacht kwam ik tot de conclusie dat waarschijnlijk iedereen zo'n reisalbum anders wil maken dan anderen dus hoe anders is het dan nog? Of is het eigenlijk überhaupt onmogelijk om een niet identiek boek te maken? Volgen jullie het nog? Ik niet meer namelijk. Daarom heb ik besloten dat ik een gewoon boek ga maken met daarin de foto's die ik gewoon het mooiste vind. Een in zwartwit en een in kleur. Niet omdat ik geld over heb maar omdat ik gewoon niet kon kiezen en omdat dit mij gewoon mooi leek.

Zoals bij ieder zijn reisfoto's denk ik dat ik zelf degene ben die het meest geraakt wordt door deze foto's. Toch heb ik besloten een final selectie met jullie te delen. Vanaf vandaag tot de 14e, de dag waarop het een jaar geleden is dat we vertrokken, zal ik elke dag 1 foto bloggen. Wat het doel daarvan is? Dat is heel simpel geen ge-ahhhh of ge-wauuwww maar met liefde wil ik jullie in de 14 dagen naar valentijnsdag op het hart drukken ga reizen, als je dat nog nooit gedaan hebt. Als je dat wel al gedaan hebt laat je dan gewoon inspireren om nog een keer te gaan.

Papa ken wel janke!

2012-01-31T00:53:00.003+01:00

Nou maar wij niet!

Donderdag 2 februari komt Frank naar huis. Frank, papa, papa Frank. Frank die ons de eerste week van ons camper avontuur in OZ op sleeptouw nam. Met andere woorden Ruby had gewoon een hele fijne chauffeur aan de haak geslagen. Niet alleen een chauffeur maar ook een gids, budget coach, kok, cabaretier en bovenal Groninger met het beste Amsterdamse accent (PAPA KEN WEL JANKE!).

Ik weet zeker dat een hoop van jullie (die mij kennen uit het dagelijks leven) dit verhaal kennen. Hoe vaak hebben Maaike en ik namelijk niet verteld over Frank en de week die we samen in onze camper beleefden. Te vaak. Het was een van de leukste weken van onze reis. Een week waarin ik kennis maakte met het ultieme gevoel van Australische vrijheid. Een week waarin Maaike en ik heel veel geleerd hebben. Een week inderdaad maar een week. Als ik mezelf erover hoor praten klinkt het soms alsof we maanden met Frank gereisd hebben. Dit is niet zo, Frank heeft ons in Brisbane achter gelaten bij Teun & Nienke en is vanuit daar zijn eigen weg gegaan. Werken in Australië, Filippijnen, Indonesië en Thailand volgden daar op voor hem. Nu, acht maanden later, zit voor Frank dan toch ook echt zijn reis erop. Ik denk dat hij wel ken janke en zijn familie van geluk want na een jaar moet het heerlijk zijn iemand weer in je armen te kunnen sluiten. Janken zal ik niet, dat is misschien een beetje overdreven na die ene week maar ik sta wel te springen om je neer te steken met een pollepel jongen!

Something old, something new, something blue.

2012-01-28T13:07:00.003+01:00

Ik was laatst op een verjaardag waar iemand mij om mijn hand vroeg.

"Geef je hand eens.."

Dus ik liet mijn hand zien.

"Ja zie je wel vrouwen krijgen heel snel oude handen! Bij vrouwen kun je aan hun handen zien hoe oud ze zijn"

Nou en bedankt..

Dat je nog zoveel botox kan laten spuiten maar dat je handen altijd de verraders zullen blijven. Er zit een kern van waarheid in hoor, dat wel, maar even 'for the record' ik ben 22.

Een week later was ik thuis in Haarlem. Ik liet mijn moeder het ringetje zien dat ik droeg omdat dat van haar is geweest, ik heb dat ooit gekregen. Ik vertelde daarbij dat ik had opgemerkt dat het dragen van sieraden, en de hoeveelheid en grootte daarvan, bij mij in fases is. Soms voel ik me er weken of maanden heerlijk bij mezelf als een kerstboom op te tuigen. Armen, handen, oren en nek het kan niet groot en veel genoeg zijn. Momenteel bevind ik me in een fase dat ik buiten mijn 'Tuesday' ketting (die ik vanaf het moment dat ik hem kreeg, mijn afstuderen in 2010, niet heb afgedaan) een simpele ring en doordeweeks mijn horloge meer dan genoeg vind. Zelfs met kerst heb ik het simpel gehouden. Wat hier precies de reden van is daar ben ik nog niet helemaal achter.

Mijn moeder vertelde dat zij de laatste tijd ook vaak dezelfde ringen draagt. Ook geen kerstboomfase dus maar wel grote ringen want die kleine iele ringetjes vond ze niet meer passen bij haar oude(re) handen.

"Wacht ik heb nog wel een leuk ringetje wat ik toch niet meer draag"

Zo gaat dat dan. Mijn moeder liep even naar boven en kwam na een paar minuten terug met dat ene ringetje uit dat ene doosje op dat ene kastje dat altijd boven op haar kamer stond. Dat ene doosje dat een keer in de zoveel tijd even open ging om te kijken naar 'de echte sieraden'. Altijd even omdoen en passen maar altijd weer terug in het doosje. Dit vond ik altijd een van de mooiste sieraden uit dat doosje. Een champagne goudkleurig ringetje met een maansteen erin. Altijd even gepast maar altijd weer terug in het doosje. Waarom mijn moeder het nooit eerder aan me heeft gegeven? Misschien omdat het niet paste in mijn fase of waren mijn handen nog te jong?

Dwars

2012-01-26T13:07:00.003+01:00

Was het woord dat ik nodig had.

Het laatste duwtje, de druppel om tot mijn beslissing te komen. Dat woord kwam niet van mij maar van iemand anders die het toe eigende aan mij. Soms heb je andere mensen nodig om tot bepaalde inzichten te komen die kunnen leiden tot beslissingen. Je mag nooit andere mensen voor jou laten beslissen, vind ik. Al voelt dat soms heel veilig en goed het is laf, lui en onverantwoordelijk. Daarnaast kan een zelf genomen beslissing je een 'awardwinning' euforisch gevoel opleveren dus waarom zou je het uit handen geven?

Euforisch, apetrots en bevrijd voelde ik me dan ook afgelopen vrijdag rond een uur of zes 's avonds. Het berichtje 'heb je even tijd om te praten?' had ik al verstuurd toen ik mij het hierboven omschreven besefte. Niet dat ik niet had nagedacht over mijn keuze, in tegendeel. Toch hebben mensen van nature de behoefte om pas knopen door te hakken wanneer ze van zoveel mogelijk andere mensen een bevestiging hebben gehad in hun keuze. Zelfs wanneer 10 mensen je een ja geven en de 11e met een nee komt is de keuze niet meer veilig en moet opnieuw overwogen worden.

'Niet doen Ruby!'. 'Je bent op het punt beland waarin je bijna in het openbaar begint te klagen over je situatie. Je kunt aangeven waarom je er niet tevreden over bent dus dan ook ZELF de knoop door hakken'. Hoeveel andere mensen je ook steunen in deze keuze wanneer het negatief uitpakt ben je daar altijd zelf verantwoordelijk voor dus wat is de waarde van al deze bevestigingen, niks. Ja dat je je er goed bij voelt maar dat het zo fantastisch voelde om zonder enige bevestiging van wie dan ook zelf deze keuze te maken had ik me nooit gerealiseerd.

Wandelend door Bos & Lommer in het donker door de regen toverde deze beslissing van de een op andere seconde een meters brede glimlach op mijn gezicht. Ik had het gevoel dat ik plotsklaps weer zichtbaar was. Letterlijk alsof de deuren van de gevangenis, van hetgeen waar ik met mijn hart zo niet achter stond maar het geld dat mij binnenhield, open gingen. Huppelend, ja echt huppelend! ben ik de tram in gegaan. Eenmaal thuis heb ik dit nummer op maximaal volume open gezet, gedanst en keihard gelachen/gehuild van geluk.

Wat ik heb besloten? Om mijn baan op te zeggen. In tijden van economische crisis ja. Met huur en andere vasten lasten ja. Of ik weet dat dit een risico is? ja. Of ik al weet hoe ik dit ga oplossen? nee. Ik ben heel blij dat ik in elk geval de afgelopen 5 maanden heb geleerd wat ik niet wil. Dit maakt het zoeken naar wat ik wel wil weer een klein beetje makkelijker. Dit is dan ook wat ik momenteel aan het doen ben; heel hard zoeken naar wat ik wil. Dat ik geen hulp heb genoten bij het nemen van de beslissing te stoppen met mijn werk wil niet zeggen dat ik geen hulp wil bij het vinden van een nieuwe uitdaging. Ik sta dus open voor al jullie tips, adviezen en banen. Heb jij of ken jij iemand die wellicht een mooie uitdaging voor mij heeft? Schroom niet om contact met me op te nemen!

rubyvandenbrink@gmail.com

Listen to the voice of your heart

Don't let 'm tell you what you should and should not do

Rub

40 days

2012-01-15T11:42:00.003+01:00

xx

2012-01-11T22:08:00.003+01:00

While I was leaving home in a hurry for my first 3voor12 Amsterdam meeting, I saw this envelope on our stairs in between the rest of the mail. In general I don't receive a lot of mail here because my mailadres is still in Haarlem (I am to lazy to register myself in Amsterdam, so still a wannabe Amsterdammer).

I was walking on The Singel with the envelope in my hands and a thought crossed my mind.

"What if I stop sending Whatsapp messages with my mom and start writing postcards?.."

When I opened the envelope this is what I found inside..

6 o'clock in the morning 1/1/12

2012-01-01T05:58:00.002+01:00

Six o'clock in the morning
You're the last to hear the warning
You've been trying to throw your arms
Around the world
You've been falling off the sidewalk
Your lips move but you can't talk
Tryin' to throw your arms around the world

I'm gonna run to you, run to you, run to you
Be still
I'm gonna run to you, run to you, run to you
I will

Sunrise like a nosebleed
Your head hurts and you can't breathe
You been tryin' to throw you arms around the world
How far you gonna go
Before you lose your way back home
You've been trying to throw your arms
Around the world

I'm gonna run to you, run to you, run to you
Be still
I'm gonna run to you, run to you, run to you
I will

I'm gonna run to you, run to you, run to you
Be still
I'm gonna run to you, run to you, run to you
Oh I will

Nothin' much to say I guess
Just the same as all the rest
Been trying to throw your arms around the world
And a woman needs a man
Like a fish needs a bicycle
When you're tryin' to throw your arms around the world

U2 Tryin' To Throw Your Arms Around The World Lyrics

Songzinnetje Van Het Jaar 2011

2011-12-01T22:52:00.023+01:00

Daar zijn ze weer!

Welkom in december, welkom in de maand van de lijstjes. Vorig jaar rond deze tijd rondde ik mijn eerste echte baan bij de VPRO/3voor12 af. Middenin de levensechte droom genaamd 'de muziekwereld' werd ik doodgegooid met de eindejaarslijstjes door iedereen die het daar zo druk mee had. Ik schreef daar toen dit over.

Nog steeds weet ik niet zo goed wat ik heb- en wat ik moet met die lijstjes. Ik heb er een hekel aan maar tegelijkertijd bekijk ik ze. Ik verafschuw het 'gedoe' eromheen maar tegelijkertijd vind ik het heerlijk. Over de lijstjes wordt moeilijk gedaan alsof het de Quote is en ze worden bekeken als de Playboy. Ik ben zelf altijd stinkend jaloers op mensen die zo een moeilijk mooi lijstje uit hun mouw schudden. Ik heb altijd het idee dat ik 90% heb gemist dus hoe kan ik zeggen dat van die 10% die ik wel ken dat en DAT het allerbeste is van het afgelopen jaar. Ik vind dat niet zo aan mij..

Goed sinds september ben ik DJ bij Radio Mortale en kom ik er toch echt niet onderuit een eindejaarslijstje te maken. Ik heb al geclaimd dat ik eigenlijk maar een halfjaar lijstje kan maken omdat ik een half jaar aan de andere kant van de wereld was en behalve wat Indo reggea vrij weinig heb meegekregen van wat er gaande is. Maar goed ik ben ook geen halve DJ dus ik ben nu al een week bezig met nadenken over hoe ik invulling ga geven aan dit lijstje.

Om even bij de kern van het verhaal te blijven. Vorig jaar bedacht ik 'Songzinnetje Van Het Jaar' omdat ik vind dat teksten de nummers maken en dat daar best wat meer aandacht aan besteed mag worden in deze lijstjesperiode. Een goed nummer is voor mij vaak (niet altijd er bestaat natuurlijk ook hele goede instrumentale/electronische muziek) een goed nummer omdat ik weken lang met een zinnetje in mijn kop loop.

Omdat ik opperhoofd ben van Songzinnetje Van Het Jaar zijn bevind ik me in de positie dat het mogelijk is meerdere zinnetjes aan te dragen. Natuurlijk zie ik heel heel graag dat jullie weer net zo hard mee doen als vorig jaar maar graag met 1 zinnetje dat houdt het wat overzichtelijker!

"The city is my church"

M83 - Midnight City (Hurry Up, We're Dreaming)

"We don't need no leaders, we only need the followers"

Automatic Sam - Sweet Machine (Texino)

"Lets make better mistakes tomorrow"

No Ninja Am I - Better Mistakes (Montelimar)

"Vraag het hempt niet van mijn lijf maar trek het uit"

Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil (Omdat Ik Dat Wil)

"Ik ben niet meer zo heel erg sterk maar ik maak je aan het lachen dus daar moet het dan maar mee"

Spinvis - De Grote Zon (Tot Ziens Justine Keller)

Jullie zinnetjes:

"..en toch weet ik dat we niet zullen trouwen"

Roosbeef - Iets Teveel Wij(n) (Omdat Ik Dat Wil)

het zinnetje van: Tom Roelofs

"Even in dreams I can not betray you"

Pains of Being Pure at the Heart - Even in Dreams (Belong)

het zinnetje van: Edwin Niemandsverdriet "Een liefdesliedje met scheurende gitaar wat wil je nog meer! Vreselijk zoete tekst maar o zo lekker"

"That's not a skirt girl, that's a sawn off shotgun"

Arctic Monkeys - Suck it and See

het zinnetje van: Rens van den Boogaard

"I caught you streaking in your Birkenstocks"

Stephen Malkmus

het zinnetje van: Tomas Delsing

"Riding for the feeling, is the fastest way to reach the shore"

Bill Callahan

het zinnetje van: Tonnie Dieleman

"Begin de dag met tequila, dan is het randje er een beetje af en doet het niet meteen zo'n pijn"

Spinvis

"Give me pain, give me bruises, after the first time the muscle loosens"

Atlassound - Parallax

het zinnetje van: Atze de Vrieze

"Oogcontact van het eenzaamste soort"

Spinvis

het zinnetje van: Thar Dynandi

"God damn, this government, will they ever tell me where the money went?"

Smith & Burrows - When The Thames Froze

het zinnetje van: Rene "Smith & Burrows vatten in When the thames froze (kerstmuziek, maar dan mooi) de crisis, die toch wel het nieuws van 2011 domineerde, prachtig samen"

"I guess I'll have to wait and see."

Holy Ghost! - Wait & See

het zinnetje van: Job de Wit

"Ronnie knipt zijn haar. Het mocht een keer. Dat vond zij ook. Het zat ook raar."

Spinvis - Ik Wil Alleen Maar Zwemmen (Tot Ziens Justine Keller)

het zinnetje van: Jelte Nieuwenhuis

'Je vindt de structuur van een rauwe champignon niet lekker. Ik vind dat we niet kunnen trouwen.'

Roosbeef

het zinnetje van: Stefan Ortsen

"Hold on, there's nothing to pack. Lay your heart out, we're not coming back"

Lisa Hanningan - Home

het zinnetje van: Liza van den Brink

"In the light of today you look new to me"

Awkward I - Your Autograph (Everything On Wheels)

het zinnetje van: Pien

"I guess I'm the one the warned you about"

Richard Buckner - Confession (Our Blood)

het zinnetje van: Tjeerd van Erve

"Try this on for size... who says it ain't enough"

Fink - Who Says

het zinnetje van: Anne Caroline Slump

"Appel in de lunchbox appel in de lunchbox appel in de appel in de appel in de lunchbox"

Kubus & Rico - My Level (DMT)

het zinnetje van: Devon de Koning

"And the night will break your heart. But only if you're lucky now"

Ryan Adams - Lucky Now

het zinnetje van: Maarten van Praag

"What I need is a back rub"

Max VanRemmerden - Back Rub

het zinnetje van: Ro Halfhide

"Hoeren neuken, nooit meer werken"

New Kids ft. Corry Konings & Ronnie - Hoeren Neuken Nooit Meer Werken

het zinnetje van: Lucas Hamming

"You like white women, I like cigarettes."

Howler

het zinnetje van: David van Unen

"She's only seventeen, so she's probably not ready"

The Vaccines - Norgaard

het zinnetje van: Diederik van Zessen

"Nergens spijt van, alles was mooi. Ook de dalen, en die andere zooi"

Sef - De Leven

het zinnetje van: Kirsten Verstraten

"The place that feels like home is your embrace"

Dazzled Kid

het zinnetje van: Natalija

Wat is jouw songzinnetje van het jaar 2011?

Laat het me weten hieronder in een reactie of op twitter #szvhj12 en dan vul ik deze lijst aan net zolang tot we alle mooiste songzinnetjes van het jaar 2011 hebben! Er gaat dus ook niemand winnen want dat slaat nergens op.

Adoptie ouder

2011-11-26T18:57:00.004+01:00

Vanochtend, oh nee vanmiddag.. toen ik wakker werd na 10 uur dansen op Awakenings zapte ik in het programma van 'ambassadeur voor een dag'. Ditmaal met Wilfred Genee die een dag ambassadeur was voor KNGF geleide honden. Hij was opstap met een jongen van mijn leeftijd die op zijn 14e plotsklaps blind werd. Ik zapte midden in het programma op het moment dat familie maar ook de jongen zelf vertelde hoe het is om blind te worden. Hoe het is om te weten hoe de wereld eruit ziet en dat te verliezen. Een jongen met veel ambities in de culturele sector, speelde toneel, en van de een op de andere dag belandde hij in een compleet ander leven.

Sinds ik in Amsterdam woon en weer een huisdier heb realiseer ik me hoeveel liefde en ook zekerheid een beestje je kan geven. Ik heb zelf vanaf mijn vijfde altijd huisdieren gehad tot mijn laaste konijn overleed. In de tussentijd dat ik geen huisdier had heb ik dat heel erg gemist. Ik weet niet hoe het is om blind te zijn maar ik kan me indenken hoe belangrijk en fijn het is om een hond te hebben waar je op kunt vertrouwen. De jongen in het programma vertelde hoe erg hij was opgebloeid sinds de komst van zijn KNFG hond en hoeveel zelfvertrouwen hem dat gaf 'accepteren dat ik blind ben zal ik nooit maar ik kan er nu wel mee omgaan'.

Toen ik op de basisschool zat was er een meisje uit mijn klas bij wie in het gezin een KNFG hond werd opgeleid. Ik kon toen nooit goed begrijpen waarom je dat zou willen, beter nog hoe je dat kan? Een puppy in huis nemen en je daar 2 jaar aan hechten om hem vervolgens weg te moeten geven. Ik denk dat ik nog steeds niet in staat zal zijn om dat zelf te doen, ik merk al hoeveel ik mij in twee maanden aan Tommy (de kat) heb gehecht terwijl het eigenlijk niet eens mij kat is. Ik hoop het ooit te kunnen doen, een geleide hond trainen. Voor nu heb ik samen met mijn moeder een puppy geadopteerd. Voor 7,50 per maand ondersteun je de training van een van de KNFG pups. Uiteraard komt dit gewoon neer op een financiële ondersteuning van deze organisatie maar ik vind het concept van adoptie pup heel leuk en goed ontwikkeld. Via je profiel op www.adopteereenpup.nl kun je de ontwikkelingen van je puppy bijhouden. Ook worden er regelmatig foto's geplaatst zodat je echt een kijkje krijgt in de ontwikkeling van je hond.

Ik weet zeker dat jullie ook 2 biertjes per maand kunnen missen dus bezoek de site eens en zoek een leuk hondje uit. Zie je niet in waarom? stap dan maar eens de deur uit met je ogen dicht.

Home sweet kitchen

2011-11-25T00:16:00.002+01:00

Jullie vragen wel eens 'mis je iets aan Haarlem?'

Niet aan Haarlem

Wel in Haarlem

Amsterdam is perfect, in alle opzichten

Maar als ik later groot ben staat een grote keuken toch wel hoog op mijn prioriteitenlijstje

Erwtensoep opwarmen zonder afzuigkap zorgt voor een week lang nabeleving in geurflashbacks, laat staan erwtensoep maken zonder afzuigkap. Daarnaast heb je voor 5 liter erwtensoep ook wel wat space nodig om te bereiden.

Hier het recept voor bovenstaande soep vind je hier (ik geef, in tegenstelling tot anderen, gewoon toe dat het een recept van de Albert Hein is)

*tip van Ruby: gooi er wat rode peper doorheen, roer veel en laat het extra lang opstaan.

Van Gent los

2011-11-15T22:50:00.003+01:00

Na een bezoekje van Gent aan Amsterdam in september kon een bezoekje andersom niet uitblijven. Slechts tweeënhalf uur cruisen, en wel in 'the Australian way'. Uiteraard want dat is tenslotte de rode draad tussen beide. Adele op de speakers en gaan met die banaan. Tweeënhalf uur maar in some ways a world of difference.

Voor twee dagen droegen wij kleedjes in plaats van jurken. Aten wij sinterklaaspoppen op brood in plaats van hagelslag en dronken wij echt pintjes. Mijn Vlaams heb ik weer flink gepraktiseerd en daarnaast is 'de rode draad' (zie derde foto bovenste rij) weer opgepakt, maar daar later meer over. 'Tomorrow is the question' maar wel een leuke vraag en met iets meer vorm nu.

En da vlaamse bier amai het doet rare dingen met die meiskes uit Holland:

'Eigenlijk moet ik poepen maar dat betekent hier iets heel anders'

'Dames en heren, jongens en meisjes hartelijk welgekomen!..'

'Hoe weet jij nou dat ik wel ben gekomen?'

'FIGUURPOEPEN hahahaha'

'ale das een hobby he! net zoiets als figuurzagen maar dan niet met een zaag!'

'waarmee dan?'

'een priem..'

'een PRIEMEL hahaha'

'ja net als hout bewerken maar dan anders!'

'beetje schuren enzo, laat jij je graag schuren?'

'agh je moet het allemaal niet te figuurlijk nemen, FIGUURLIJK NEMEN hahaha'

'hey en hier is het niet zo sjiek op te poepen op de plee he?! moehahaha'

'wat doe je?'

'ik kijk..'

'ja hey hallo wil jij ff niet alle Belgische priemels inpikken!'

'inpikken hahaha'

2011-11-08T00:35:00.002+01:00

nooit heimwee ervaren

maar als thuis niet meer thuis is

verplaatst zich

thuis een eigen huis

thuis thuis

wanneer thuis niet alleen hier

maar ook daar is

en daar is

wat raar is

2011-11-03T23:45:00.003+01:00

If you're havin' girl problems i feel bad for you son
I got 99 problems but the streets ain't one
Hit me

2011-10-30T23:59:00.004+01:00

2011-10-30T17:27:00.001+01:00

another Amsterdam update

2011-10-24T01:24:00.002+02:00

pffff al 3 weken geen blog

I dunno man, 'druk druk druk' noemen ze dat vaak hier in Nederland

ik gebruik dat excuus niet maar toch

'druk druk druk' is meer dat ik teveel te vertellen heb om tot een helder verhaal te komen

en ik wil jullie niet opscheppen met mijn vage hersenspinsels

alhoewel, smeekte ik dit weekend nog of ik alsjeblieft vaag mocht doen

ok ik kom morgen met een vaag verhaal

of overmorgen

ofzo

voor nu:

'We zijn graag op onszelf, maar liever niet alleen'

YogaTube

2011-10-06T12:50:00.003+02:00

Voor als je (n)ooit yoga deed en de drempel naar de sportschool is te hoog of het saldo op je bankrekening te laag. Deze lessen vond ik en vind ik echt heel fijn. Basisposities goed aanleren of opfrissen. Voor als je yoga graag met je ogen dicht doet is de vocale begeleiding perfect. Voor als je wel graag naar deze docente kijkt heeft zij een heel fijne rustige uitstraling.

Een reeks fijne yoga halfuurtjes met goed opwarming, opbouw en rustoefeningen. Het enige wat je nodig hebt is plusminus 4 vierkante meter en je eigen lichaam.

Enjoy!

Cappuccino pepernoten

2011-10-01T19:43:00.003+02:00

En elk jaar als je denkt dat het niet gekker kan, kan het toch gekker!

Na 'gewone' chocolade pepernoten en truffel pepernoten zijn dit jaar gespot in de Appie cappuccino pepernoten.

En elk jaar als je denkt 'belachelijk!' maar het vervolgens toch koopt omdat je simpelweg te nieuwsgierig bent word je aangenaam verrast.

En dat het op 1 oktober 25 graden is dat is sowieso belachelijk dus waarom, dacht ik vanmiddag, zou ik geen cappuccino pepernoten proberen als we met zijn alleen zomer in de herfst uit proberen?

Zittend op het bbq veldje in het vondelpark was ik niet een uur bezig mijn kolen gloeiend te krijgen voordat de zon ons zou verlaten maar het steeds 25 graden bleef. Terwijl er een nieuwe fles witte wijn voor mij werd gehaald at ik binnen 10 minuten de zak cappunoten op.

Ok misschien echt totaal oninteressante informatie maar probeer ze gewoon eens zou ik zeggen.

Ruby goes: Part III

2011-09-27T16:37:00.005+02:00

RUBY GOES JOURNALS

It's official!

Net mijn contract ondertekend. Vanaf 10 oktober a.s. ben ik projectmanager bij Rhijnvis Media waar ik themabijlagen ga publiceren voor grote Belgische kranten.

Daarbij even een sfeerbeeld update van mijn eerste dag als Amsterdammer waarin ik:

in mijn eentje in 15 minuten 8 verhuisdozen en enkele Ikea tassen naar 3 hoog bracht om op tijd te komen voor mijn radioles @radiomortale van Jasper
erachter kwam dat een wekker overbodig is als je wakker gemaakt wordt door een hongerig poesje naast je bed
brood ging halen en vergat mijn brood mee te nemen
dus inmiddels al 3 keer bij de Appie ben geweest om al mijn boodschappen te verzamelen
het heerlijk vind om af en toe van dit soort burgertrut uitspraken te doen
erachter kwam dat je binnen Amsterdam ook hele wereldreizen kunt maken als je je fiets moet ophalen uit Slotermeer en je band lek is
me nu het meest volwassen ever voel omdat ik straks ga koken voor mijn moeder en vriendinnetjes IN MIJN EIGEN HUIS (aan de tafel die ik heb gemaakt van een verhuisdoos met een theedoek als kleed)

Ruby goes: Part II

2011-09-20T21:06:00.004+02:00

RUBY GOES AMSTERDAM

Voordat je er ergen in hebt loop je alweer de benen uit je lijf te rennen. En als er niemand is die op mijn rem trapt dan moet ik dat zelf doen. Gelukkig merk ik dat ik met de jaren het voetjewippen tussen mijn eigen gas- en rempedaal steeds beter onder de knie krijg. Wanneer ik begin te stotteren, niet soepel meer rol maar met horten en stoten, weet ik dat het tijd is om even gas terug te nemen. Vandag was zo'n dag. Heel de week volgepland met radio uitzendingen en dubbeldates in Amsterdam. En ik woon er nog niet (eens!) dus gepuzzel met fietsen, treinen en trams en het bijbehorende kostenplaatje. Maar wat ik zeg dus, ik woon er nog niet eens. Echter is het wel de bedoeling dat ik dat na dit weekend wel doe. Dit weekend waarin ik mijn laatste verjaardag in ouderlijk huis vier dus druk druk druk boodschappen en rennen etc. En dat eigenlijk de rest van de dagen voor het weekend ook al dichtgepland zaten. Misschien een slim idee om vandaag dan even op het laatste moment vrij te plannen Ruby? want ja die verhuisdozen die pakken zichzelf niet in. Nee nou dat blijkt! Vier heb ik er inmiddels gevuld en ik denk dat ik op een kwart zit.

Ik bracht mijn lieve kleine vriendinnetje op de hoogte van de noodgedwongen 'vrije' dag inlassing. Dat ik even moest stoppen met rondjes rennen buitenshuis om dat te gaan doen binnenshuis en ik kreeg dit van haar terug:

is goed kintie, ren jij maar

met je korte haartjes

naar succes en geluk

ren ruby ren

niets kan jou stoppen

de wereld ligt aan je voeten

jouw voeten die verpakt zijn in vans

omdat je daar zo goed op kan rennen

ren ruby ren

ren naar je carrière en vooral naar geld dat komt met het succes*

zodat je je kind alles kan geven wat haar hartje begeerd :p*

ren ruby ren

trek een sprint!

* al mijn vriendinnetjes denken dat ik later miljonair word (ze hebben ook gelijk)

* ik noem dit meisje altijd mijn kind omdat ze jong en klein is, voordat ik de verwachting schep dat er een echt kind op komst is

Ruby goes: Part I

2011-09-15T13:48:00.008+02:00

RUBY GOES MORTALE

En zo sta je ineens plaatjes te draaien op de Amsterdamse Popprijs.

Om even bij het begin te beginnen:

Een aantal weken geleden kreeg ik van een vriend, mijn reisgids op afstand Jasper (van Vugt) een mailtje of het mij wat leek om mijn eigen show te hebben op Radio Mortale. Dit kwam niet helemaal uit het niks maar wel als een grote verrassing. Vorig jaar tijdens mijn project bij 3voor12 (met de Popronde) ben ik een keer bij Radio Mortale te gast geweest om hierover te praten. Te gast. Ik heb Jasper wel gelijk laten weten dat ik het heel erg leuk vond om te doen en het geen probleem zou vinden om nog een keer te gast langs te komen, te gast, maar HALLO mijn eigen show!

Dat durf ik natuurlijk helemaal niet maar ook ik moet me aan mijn levensregels houden; altijd doen wat je niet durft. Dus ja mijn antwoord was JA!

De afgelopen weken ben ik twee keer met Jasper en een keer met Sam meegeweest. Ik mag dan wel ja gezegd hebben, radio heel leuk vinden en vaak luisteren maar een show in elkaar zetten daar tref ik toch graag wat voorbereidingen voor. Perfectionistisch als ik ben heb ik graag ook alle knopjes onder controle voordat ik begin met lullen en plaatjes draaien (want ja dat lullen dat lukt wel). Tot dat ik twee dagen geleden door Jasper werd gebeld met de vraag

'Kun jij morgen ff plaatjes draaien tijdens de Amsterdamse Popprijs?'.

Ruby: 'Maar dat kan ik toch helemaal niet?!'.

Jasper: 'Jawel dat kun jij wel!'.

Ruby: 'Ok...'

Dus zo geschiede.

Daar stond ik dan gisteren, plaatjes te draaien op de Amsterdamse Popprijs. Erg bevorderend voor de zenuwen werkte de aankondiging die ik kreeg. Met veel bombarie en mede mogelijk gemaakt door mijn vriendinnetje Sarah Oranje. Hierdoor was het niet meer mogelijk anoniem de avond door te komen want 'DJ Rubyyyyyyyyy' zou draaien, en alle koppies waren een paar seconden op mij gericht. Tussen de bandjes door kwam Jasper naar mij toe 'en wat vind je van de avond?', 'van de bandjes? weet ik niet zo goed ik vind vooral het plaatjes draaien heel erg leuk' antwoordde ik met een grote grijns op mijn gezicht. 'Goedzo!' antwoordde Jasper. In de trein heb ik onder invloed van een klein overschot adrenaline in mijn lichaam mijn kersverse Mortale collega's gemaild: 'Ik geloof dat ik zojuist een nieuwe hobby heb ontdekt'. En that is! Ik heb genoten gisterenavond en kan niet wachten tot de volgende keer ondanks dat ik weet dat ik dan weer aan het stuiteren zal zijn van de zenuwen.

Ook het woord hobby wil ik even benadrukken en daarbij dat ik erg leergierig ben. Tips en kritiek zijn dus van harte welkom. Wat Mortale betreft; de komende weken zal ik nog een paar keer met mijn collega's meedraaien totdat ik alles onder controle heb. Uiteraard ga ik via mijn blog laten weten op welke dag ik in de toekomst van 20.00 tot 21.00 in de ether hang. Voor nu alvast de volgende info over Radio Mortale:

Radio Mortale is het programma over en voor de Nederlandse popmuziek dat elke werkdag te beluisteren is op 103.3 FM van de Amsterdamse kabel en 106.8 FM in de ether. Ons bereik is meer dan een miljoen huishoudens met een gemiddelde luisterdichtheid van meer dan 5.000 luisteraars. Daarnaast kan de de wereld buiten groot Amsterdam via internet onze uitzending beluisteren.

http://radiomortale.nl/

Twitter Radio Mortale

Facebook Radio Mortale

OV chipkaart is de postzegel anno 2011

2011-09-12T14:08:00.005+02:00

'Mag ik van jou van de OV chipkaarten de blauwe anonieme, geldig tot 2015 met eindcijfers 8226?'

'Mag ik dan van jou van de OV chipkaarten de gele met foto, geldig tot 2016 met automatisch opladen?'

Ik heb vier OV chipkaarten.

Van links naar rechts, boven naar onder:

01. De OV studenten chipkaart

Na vier jaar lang (2006 - 2010) elk jaar bij het ophalen van de 'oude' OV studentenkaart een pasfoto ingeleverd te hebben (waar zullen al die pasfoto's gebleven zijn?) kreeg ik in het laatste jaar van mijn studie dan toch echt een chipkaart toegestuurd. Na deze krap een half jaar gebruikt te hebben, veel gezeik met de DUO en 70 euro lichter (i.v.m. stopzetting en bijbehorende aangepaste regels) leek het mij logisch een nieuw 'product' op deze kaart te zetten. Het kan zijn dat ik de plank volledig mis sla maar ik was er heilig van overtuigd dat de intentie van het invoeren van een dergelijke chipkaart het gemak van het reizen met een kaart op een digitaal systeem was. Met andere woorden; je krijgt een kaart waar je een bepaald product op zet, wanneer je geen recht meer hebt op dit product wordt dit verwijderd en plaats je een nieuw product op je kaart.

Ik was inmiddels op de hoogte van het feit dat wanneer je pas afgestudeerd bent, je nog een jaar recht hebt op een gratis kortingskaart. Met mijn goede gedrag en chipkaart bij de hand besloot ik de NS site te bezoeken, een profiel aan te maken en op onderzoek uit te gaan naar hoe ik dit via het internet voor elkaar kon krijgen. Nou niet dus.. Ik kan me de surf op de NS site niet heel gedetailleerd meer herinneren maar wat duidelijk werd was dat je inderdaad een kortingskaart kon krijgen. Een kaart dus, geen 'product'. Maar ik heb al een kaart, ik hoef geen nieuwe. Ik heb het volgens mij nog nagevraagd aan het loket maar nee dat was onmogelijk ik moest een nieuwe kaart.

02. De kortingskaart

Die ik ook echt als kortingskaart gebruikte. Aangezien ik bijna al mijn treinritjes moest declareren en het inloggen op de NS site niet van een leien dakje ging besloot ik om treinkaartjes te blijven kopen. Ik activeerde deze kaart dus niet als chipkaart en dit brengt ons gelijk bij de volgende OV chipkaart.

03. De anonieme kaart

In eerste instantie was ik in de veronderstelling dat ik mijn kortingskaart alleen kon gebruiken bij de NS. De kaart wordt 'besteld' via de NS, heeft NS kleuren, er staat een groot NS logo op en op de site wordt alleen gesproken over treinreizen. Wat dat betreft denk ik soms wel eens dat ik af en toe de gedachtegang van een bejaarde heb. Hier bedoel ik niks vervelends mee. Nederland bevind zich in 'de vergrijzing'. Er zijn veel oudere mensen en ik kan er helemaal inkomen dat deze mensen na invoering van het OV chip systeem liever voor de trein springen dan erin. Omdat er voor de wat oudere mensen onder ons, die opgegroeid zijn met de strippenkaart, werkelijk niks logisch en simpel is aan het chipsysteem. Omdat ik mijn kortingskaart niet als chip gebruikte en half in de veronderstelling was dat ik deze alleen voor treinreizen kon gebruiken gebruikte ik deze anonieme OV chipkaart voor het reizen met tram/metro/bus.

04. De nieuwe kortingskaart

Na een jaar student-af te zijn geweest zou mijn gratis kortingskaart/product ten einde lopen. Vanaf augustus dit zal er toch echt betaald moeten worden voor zowel kortingskaart/product als kaartjes. Bijna een jaar was verstreken en vergevingsgezind dat ik ben was ik van plan om met goede moed opnieuw een bezoek aan de NS site te brengen. De NS waarvan ik regelmatig mailtjes ontvang maar waarbij ik nu toch echt geweigerd werd op hun site. Mijn wachtwoord klopte niet. Ik ben een half jaar weg geweest dus af en toe moet ik wel eens heel diep graven om te bedenken wat mijn wachtwoord was. Anderzijds, ik heb een paar vaste wachtwoorden en geen van deze bleken te werken op de NS site. Nou ja nieuw wachtwoord aanvragen dan maar, email adres invullen 'versturen'. Sorry mevrouw dit email adres kennen we niet. Hetzelfde email adres waarop ik wekelijks mailtjes van de NS krijg. Irritatie alom. Nieuwe account aanmaken dan maar? 'dit email adres is al in gebruik'. Het loket was dus mijn laatste optie. Eenmaal aangekomen bij het loket heb ik mijn verhaal zo duidelijk en kort mogelijk zonder al te veel irritatie uitgelegd. Die mensen doen namelijk ook maar gewoon hun werk. Ik heb echt, echt heel goed geprobeerd te begrijpen wat de mevrouw achter het loket me uitlegde maar ik denk dat Chinees me nog logischer in de oren had geklonken. Met een papieren 'tijdelijk vervangende' kortingskaart liep ik weg. Ik zou een nieuwe kortingskaart krijgen opgestuurd, ja of dus niet daarom kreeg ik dat papieren geval want ze wist het allemaal niet zeker. Als ik hem niet zou krijgen moest ik maar weer terug komen. En JA ik heb gevraagd of er niet 'gewoon' een nieuw betaald product op mijn huidige kaart gezet kon worden. Een echt antwoord heb ik nooit gekregen maar blijkbaar was dit niet het geval.

Mijn enige vraag is dan ook 'WAAROM?'

Ik kan nog vertellen dat wanneer 15 miljoen mensen gemiddeld met 3 OV chipkaarten te maken krijgen in een tijdsbestek van 2 jaar er sinds de ingang van dit systeem al 45 miljoen plastic kaartjes zijn verzonden, in gebruik zijn genomen of weggegooid?

Maar mijn vraag is simpelweg 'WAAROM?'

Het leven van een werkloze gaat wel eens over rozen

2011-09-06T23:39:00.004+02:00

En het leven van een werkloze met een grote mond gaat zeker niet over stront.

Werkeloos zijn is best iets raars hoor. Dit is mijn ontgroening want eigenlijk ben ik nog nooit echt werkloos geweest. Wanneer je als student even geen bijbaantje hebt dan ben je niet echt werkloos, dan ben je geldloos maar dan heb je een stu(fi)die. Naarmate mijn wereldreis vorderde besefte ik mij met de dag beter dat er aan mijn zorgeloze backpackersbestaan een einde zou komen. Wanneer je tot dit besef komt, kom je daar niet meer vanaf en is het einde van je zorgeloze backpackersbestaan eigenlijk al ingegaan. In tegenstelling tot mij, was mijn bankrekening het er daverend mee eens dat het na dik vijf maanden genoeg was geweest. Genoeg om de cijfertjes die mijn saldo weergeven op 00,00 te krijgen.

Dan kom je thuis met je goeie gedrag een fris hoofd en vol energie om op zoek te gaan naar je nieuwe droombaan. Denk je. Dat is niet makkelijk want als je bijna een half jaar weg bent geweest van thuis zijn er veel mensen die je willen zien. Veel dingen die je moet regelen en dan is er toch relatief veel tijd nodig om dat beruchte acclimatiseren onder de knie te krijgen. Je moet op het juiste moment uit die achtbaan van het thuiskomen zien te stappen om daadwerkelijke dat frisse hoofd in de realiteit van het ‘grote mensen leven’ zien toe te passen.

Daarentegen zou ik niet ik zijn als ik niet al ‘stiekem’ met wat ‘dingetjes’ bezig zou zijn geweest in Australië. Mailtje hier, mailtje daar. Informeren en polsen maar het belangrijkste en leukste is het onderhouden van het contact met de mensen waarmee je graag nog eens zou willen samenwerken. Mensen tegen wie je opkijkt, leermeesters die tegelijkertijd ook bereid zijn om van jou te leren. Mensen met wie je uren aan een tafel kunt zitten met koffie of een goed glas wijn om de beste ideeën van de wereld bedenken. Vraag me niet hoe maar ik ben in een bepaalde fase van mijn leven beland waarin in het bijzondere genoegen heb urenlang wijn en koffie te mogen drinken. Met een persoon in het speciaal, waarvan ik misschien maar blij moet zijn dat hij altijd een druk schema heeft anders zou ik waarschijnlijk binnen no time zowel alcoholist als cafeïne verslaafde zijn.

Het funeste van werkloos zijn is, dat wanneer je eenmaal werk hebt je jezelf beseft dat je de vrije tijd die je daarvoor nog had hebt besteed aan het zorgen maken over je werkloze bestaan. Wat in principe een heel normaal en menselijk verschijnsel is want de rekeningen moeten betaald worden. Omdat ik hou van de theorie van Paul Arden ‘whatever you think, think the opposite’ heb ik geprobeerd deze op mijn leven toe te passen. Mijn plan; in 1 week dik 10 sollicitaties eruit knallen. Enkel reacties op vacatures die mij echt aanspreken. Deadline; drie weken. Binnen drie weken nog steeds geen ‘droombaan 2.0’ gevonden? Dan wordt het backup plan ingeschakeld. ‘Stom’ werk en ondertussen verder solliciteren. En wat doe je dan in die drie weken? Juist, heel veel koffie en wijn drinken.

Gisteren ging ik op pad met een van de mensen met wie ik het liefste koffie en wijn drink. Als toeschouwer van zijn nieuwste wereld idee. Als quasi student in het eerste werkloze tijdperk van mijn leven.

Amsterdam in 1 day

2011-09-04T19:32:00.004+02:00

Almost two months ago I met Issy on the otherside of the world, in Melbourne.

Because we still like it to talk English, although we are already back in Holland/Belgium, I've decided to write this blog in English. Forgive me if I make some mistakes with spelling and if I do please help me to correct!

The ironic thing about this all is that I met Issy on the streets of Melbourne because she said 'hey Dutchies' (in dutch; 'hey Nederlanders!') when she heard Maaike and me talking. I thinks it is ironic that one of the most wonderfull naturel friendships I took home from my worldtrip is the one with the girl from Belgium, wich actually is around the corner.

Ten days ago, after us, Issy arived home from her trip to Australia. Back in Melbourne we made an appointment to meet each other in Amsterdam when I moved there. I am moving to Amsterdam in about four weeks but that was too long for Issy! She decided, almost without asking haha, to come and visit us this week on thursday.

And there she was! Not in rainy cold Melbourne but in sunny sunny Amsterdam. The weather was a miracle. Maybe it says something about her lovely personality and our wonderful friendship wich is based on 3 days melbourne but feels like half a year.

After lots and lots of talking and a few cups of 'wrong coffee' the only question left was 'how to show our Amsterdam in 1 day?'. Well like this:

route: Amsterdam Central station - coffee at Kobalt, Single - broodje haring - one hour canal cruise; 'het IJ', 'Herengracht a.ka. Gentlemens Canal' - Herengracht - Keizersgracht - Prinsengracht - Jordaan - via Anne Frank house - 'de negen straatjes' - Spuistraat - Spui - Koningsplein - Leidseplein - Febo - 'Daghap' at 'De Koe' Marnixstraat.

Ruby's second hand Blogshop

2011-09-01T12:03:00.008+02:00

En dan ben je anderhalve maand terug en trek je toch echt de conclusie HET IS TEVEEL.

Ik heb vijf maanden lang uit een 50 liter tas geleefd waarvan de inhoud bestond uit een broek, een lange en een korte, wat shirtjes en twee paar schoenen zoiets. Maar je kent het beruchte verhaal met 'de aard van het beestje' dus dan denk je dat het een verademing gaat zijn om thuis te komen. Thuis waar je pak hem beet 70 paar schoenen en honderden kledingstukken in je kast(en) hebt hangen.

De eerste dagen na thuiskomst stond ik 's ochtends vaak in mijn ondergoed een half uur voor mijn kasten. Keek naar de inhoud, raakte mijn schatten aan en zei meerdere keren hardop 'ohja! deze'. Vaak eindigde ik mijn ochtendroutine in mijn oude kloffie dat nog in mijn 50 liter tas op de grond van mijn kamer lag of inmiddels al weer fris uit de was was. Natuurlijk is dit iets dat hoort bij het rouwproces waar je in belandt als je terugkomt van een half jaar wereldreizen, dat weet ik. Echter, na anderhalve maand is mijn routine nog niet volledig verdwenen. Ik heb geconstateerd dat ik om dat halfuur kaststaren te vermijden (onbewust) een kleine selectie juweeltjes heb gemaakt waar ik mij prettig in voel en die ik dus draag. Het komt er op neer dat ik 90% van mijn kastinhoud niet draag. De reden hiervoor? Ik Ruby, die 'citychick' die shopaholic en tegelijkertijd die controlfreak is de controle over haar eigen kasten kwijt. Dit zegt in mijn geval niks over mij liefde voor kleding, vooral schoenen, en mode. Zet mij in een winkel en ik kan je gerust 34 dingen aanwijzen die ik wel zou willen hebben. Maar nu op dit moment is het gewoon simpelweg TE VEEL. Ik werd claustrofobisch van mijn eigen 'troep'.

Nou heb ik de gewoonte om alles wat ik niet meer gebruik maar dat wat nog wel bruikbaar is te doneren aan de Schalm. Hoe vaak ik al niet naar die donkerrode container ben gelopen.. Maar aangezien ik aan de andere kant ook 'nog maar' anderhalve maand terug ben bevind ik me nog steeds een beetje in de 'ruilen' en 'second hand shop' sferen a la backpacken. Niet dat ik wil ruilen laat dat duidelijk zijn! Ik wil er vanaf en wil proberen of dat via deze weg gaat lukken.

Om het verhaal kort samen te vatten;

Ruby heeft haar kasten geplunderd en wat willen jullie, mijn trouwe (en nieuwe) volgers daarvan hebben?

Spelregels:

- Je mag zelf bepalen wat je ervoor over hebt

- Bieden kun je dus doen in een reactie op mijn blog of via rubyvandenbrink@gmail.com

- Elkaar overbieden mag! (dan wordt het natuurlijk pas leuk haha)

- Ik stel mijn kamer ter beschikking als paskamer

- Als ik toevallig in jouw buurt ben (lees Amsterdam) wil ik het zelfs voor je meenemen

- Opgestuurd krijgen KAN als je zelf de verzendkosten betaald wil ik voor jou naar het postkantoor gaan

Een laatste oproep:

Kom op jongens laat me zien dat dit werkt! Maak me los!

Nr. 01

Luzzi leren sandaaltjes maat 39 (nooit gedragen)

Nr. 02

Cypros nepleren sandaaltjes maat 39 (nooit gedragen)

Nr. 03

Nike camelbruine suede sneakers maat 39

Nr. 04

Nike 6.0 maat 38.5 (1 keer gedragen)

VERKOCHT

Nr. 05

Korte sandkleurige trenchcoat met riem maat 36

Nr. 06

Zwarte top met bloemprint H&M maat XS

VERKOCHT

Nr. 07

Creme kleurige gehaakte top Vero Moda maat S

Nr. 08

Groene mouwloze top met goude print H&M maat S

Nr. 09

Donkerblauw t-shirt met strik opdruk Bershka maat S (nooit gedragen)

Nr.10

Gebreide wolle grijze trui Only maat S

Nr. 11

Lichtgrijze (fleece) sweater met opdruk Gsus maat S

VERKOCHT

Nr. 12

Zwart sweater met kleur opdruk H&M maat 36

Nr. 13

Turquose vest met opdruk en steentjes 10 Feet maat S

Nr. 14

Donkerbruine suede laarzen met kleine sleehak maat 39 (nooit gedragen)

Popronde Pormo

2011-08-23T15:25:00.004+02:00

Nadat ik mijn comeback heb gemaakt als 'twitterkoningin' en met de Popronde in het vooruitzicht kon ik het niet laten om weer even een lijstje te maken. Een lijstje van alle popronde deelnemers op Twitter. Het kan zijn dat ik er een paar mis geef dan gerust een gil.

Dik gedrukte links zijn mijn 'firstcheck-tips' (op muzikaal gebied, op twittergebied moeten deze talentjes zich nog bewijzen). Ik heb mezelf gisteren en vandaag opgesloten en voor het eerst gesnuffeld en gelikt aan de gehele popronde selectie. Nou hoor ik jullie denken 'hoezo first check? jij was toch die Hollandse Nieuwe Bitch?'. Was ja. Om jullie geheugen op te frissen en misverstanden uit de wereld te helpen. Ik ben een half jaar uit de roulatie geweest. Ik heb mij dus een half jaar niet bezig gehouden met al het opkomend talent in Nederland en werk ook niet meer voor 3voor12. Dit wil niet zeggen dat ik niet nog steeds intense liefde en vlinders voel voor de 'Hollandse Nieuwe'. Ironisch is wel dat ik dit jaar kennis heb mogen maken met de Hollandse Nieuwe keuzes van 3voor12 via de Popronde terwijl dit vorig jaar nog andersom het geval was.

@mindthestars
@21eyesofruby
@APolaroidView
@AirtoEdmundo
@amp_official
@apenotmice
@areyoualion
@audioadam
@babyjadebrown
@barbarellarocks
@Bart_vander_Lee
@BlackboxRed
@burialearth
@Capemanmusic
@De_Kraaien
@Professeur_Lock
@Foobes
@fabianschrama
@Faridisco
@Fataelmoustache
@FinnSilver
@Flowfabriek
@Fluxmuziek
@Fruit_
@GardenFest_NL
@GavinMee
@gerhardtmusic
@Knarfd50
@HansenTomas
@huntingtherobot
@_IamAisha
@jellebuma
@JuneNoa
@soundslikekatia
@killferelli
@LUIKMUSIC
@basvannienes
@milkbarmusic
@miserykidsband
@mixtapemusicnl
@Monomaniamusic
@mozartneverdid
@MozesATF
@newpokerface
@NoNinjaAmI
@oiiomusic
@waapassengers
@PortofcallNL
@QeauxQeauxJoans
@rachellouisev
@ratnfrikk
@riverdistrict
@RoySantiago
@RKain
@sideditch
@siryessiryessir
@SkipnDie
@SonurBer
@sparrowfallsnl
@StefanyJune
@TenTemPies
@MeetTheDance
@thedirtydenims
@TheFudgeBand
@the_surs
@twodaysleft
@weareFM
@wixleymusic
@WoodenSaints
@ZeMannschaft

Ik durf er mijn beide handen voor in het vuur te steken dat tussen dit lijstje aanstormend Nederlands talent zit dat binnen nu en een half jaar gaat doorbreken dus beter begin je nu alvast met volgen dat kan jij straks zeggen 'maar die kende ik al toen ze nog maar 50 volgers hadden!'

Enjoy and have a save and succesfull Popronde flight!

5000!

2011-08-21T20:07:00.004+02:00

Hoera!

Als trotse moeder van mijn blogkind kan ik jullie meedelen dat ik inmiddels over de 5000 views heen zit. Ik weet niet hoe jullie daarover denken maar ik vind dat best veel. In ruim een jaar 5000 views over 43 blogs dat is gemiddeld 116 views per blog. 116 views per rubylogisch hersenspinsel dat niet even vaak door ieder ‘normaal’ persoon begrepen wordt dat is als beginnend blogkind toch een goede start.

Maar dan even over dat bloggen he. Een vraag die nou toch al geruime tijd door mijn brein dendert is; ‘Wanneer mag je jezelf een echte blogger noemen?’.

Zijn daar bepaalde voorwaarden aan verbonden? Moet je daarvoor minimaal een universitaire opleiding hebben afgerond? Moet je daarvoor een bepaald aantal views per blog behalen? Moet je daarvoor een bepaalde leeftijd hebben of een bepaalde achtergrond?

Nee toch? Volgens mij is bloggen toch gewoon jouw verhaal ergens op het wereldwijde web? Maar waarom zijn het dan altijd van die bepaalde mensen die zichzelf blogger noemen? Of noemen zij zichzelf geen blogger maar moet je zo genoemd worden is dat het? Ik vind ‘bloggers’ vaak mensen die de indruk wekken dat je tegen hen op zou moeten kijken. Mensen die mij het gevoel geven ‘ik ben een blogger en waag het niet om jezelf, jij met je onnozele hersenspinsels, een blogger te noemen’. Mensen die je vanachter hun zware montuur, dat hen die meer intellectuele blik geeft, streng aankijken. Alsof ze bij het maken van hun ‘blogprofielfoto’ ernstig aan het peinzen waren over het minimum moeilijke woorden in hun volgende blogpost.

Of draaf ik nu door? En by the way niks tegen brillen (met zware monturen), ik heb een keer de fout gemaakt Carice van Houten daarmee te beledigen. Ik vind brillen zelf ook fantastisch maar als versterking van je persoonlijkheid niet voor het opwekken van status.

Om een kort verhaal lang te maken eindig ik deze felicitatie aan mezelf met een vraag aan jullie:

‘Mag ik mezelf een blogger noemen, ja of nee?’

Proost!

P.S.

Zo niet dan ga ik als niet-blogger gewoon vrolijk door met het spammen van de verhaaltjes uit mijn leven.

It depends on the weather.

2011-08-20T11:59:00.011+02:00

Een wijze spreuk die ik ruim vier maanden geleden leerde in Indonesie. Een uitspraak die ik leerde kennen als Indo humor, als antwoord op elke vraag die ik stelde. "Kunnen we morgen surfen?", "It depends on the weather Ruby". "Kunnen we straks naar de markt gaan?", "Depends on the weather!", "hahaha". Eigenlijk leerde ik pas dat dit feitelijke waarheid is toen wij 3 april van dit jaar een aardbeving beleefde.

"It all depends on the weather".

Wanneer moeder natuur om de hoek komt kijken kun je denken dat je gewapend met je buienradar app goed voorbereid bent in elke situatie. Ik snap nu misschien waar de term 'moeder natuur' vandaan komt want net als de meeste moeders is de natuur zo onvoorspelbaar als de pest. Wanneer de hormonale huishouding van moeder natuur een feestje geeft, kun je een feestje vieren op de weide wel op je buik schrijven.

"Kunnen we dit jaar naar Pukkelpop?"

"It depends on the weather"

Wat een Pukkelpop fotoverslagje vanaf mijn kleine computertje met telefoonfunctie had moeten worden lijkt nu meer op het getuigenverslag van de moodswings van moeder natuur. Op woensdag 17 augustus vertrok ik met mijn 'meiskes' vol goede moed en vooral met crazy veel zin naar het Belgische Hasselt. Prachtig maar dan ook werkelijk prachtig festivalweer was het. Misschien te mooi om waar te zijn? Want zo verliep ons Pukkelpop avontuur dat abrupt eindigde op donderdag 18 augustus om 18.15 uur;

woensdag 17 augustus 13.58 uur; Cruisen!

woensdag 17 augustus 17.25 uur; Hallo Hasselt, hallo weide, hallo Pukkelpop!

woensdag 17 augustus 19.25 uur; de 'poeptent' vanuit waar wij elke dat het Pukkelpop journaal zouden presenteren..

... voor Nederlanders om in te poepen en voor Belgen ook! ;)

Mede mogelijk gemaakt door Appie Hein

donderdag 18 augustus 11.35 uur; Wolfgang - Marquee

donderdag 18 augustus 11.54 uur; naast de uitwerpselen van Maaike haar eerst frikadel

donderdag 18 augustus 13.10 uur; eerst biertje (van deze dag ;)

donderdag 18 augustus 13.55 uur; Noah and the Whale - Marquee (met speciale groetjes aan @SarahOranje)

donderdag 18 augustus 14.20 uur; verassend mooi en zwevend Destroyer - Chateau

(nog 4 uur)

donderdag 18 augustus 15.30 uur; Edward Sharpe and the Magnetic Zero's - Club

Ruby: "Ik denk dat ik nu al kan zeggen dat dit mijn hoogtepunt is van Pukkelpop" - bleek later een gevaarlijke uitspraak.

(nog 2 uur en 45 minuten)

donderdag 18 augustus 18.13 uur; Wiz Khalifa - Dance Hall

(waarvan ik de constructie het zag begeven)

(nog 2 minuten)

donderdag 18 augustus 18.34 Pukkelpop met de grond gelijk gemaakt in 10 minuten.

donderdag 18 augustus 20.45 uur; camping

donderdag 18 augustus 20.53 uur; 3 uur lang kijken naar reddingswerkers die 5 meter naast onze tent met alle macht mensen levend onder deze omgewaaide bomen probeerde uit te halen. Helaas waren zij niet voor iedereen optijd..

vrijdag 19 augustus 11.00 uur; Haarlem, thuis.

Als afsluiting van deze blog, die ik liever niet had gemaakt, wil ik iedereen bedanken die mij heeft gesmst/gebeld/gewhatsappt/gemaild/getwitterd om te vragen of ik ok was en even een teken van leven wilde geven.

"Dit is de leven

En ik weet dat dit de leven is

En ik weet niet of het nog lang duurt

Maar zolang het er nog even is

Geniet ik ervan, elke dag

Dit is de leven

En ik weet dat dit de leven is

En ik weet niet of het nog lang duurt

Maar zolang het er nog even is

Geniet ik ervan, elke dag"

Berlin by Polly.

2011-08-11T21:38:00.002+02:00

The 'Run Bitch! Runningmix'

2011-08-04T14:53:00.006+02:00

Jaaaaa weer over hardlopen. Mensen denken dat ik nu zo'n obsessed hardloopsletje ben maar dat is niet waar mensen! Ik haat het nog steeds een beetje. Het is alleen nou eenmaal een feit dat half Nederland hardloopt en ik daarom nu ineens kilo's gespreksstof en dozijnen gesprekspartners erbij heb. Er gaat een wereld voor me open!

Echter, naast die nieuwe wereld die voor mij is open gegaan ben ik ondertussen nog steeds druk bezig die andere wereld weer op de rails te krijgen. Namelijk mijn Nederlandse, niet backpackende, vriendschap onderhoudende en werkzoekende leven. Dat is allemaal knap lastig zo die eerste weken na thuiskomst als iedereen kopjes koffie en bier met je wilt drinken. "What a cuntlife". Knap lastig dus als je 's nachts maar niet weg komt uit dat ene geweldige Belgische Biercafe in de Raamstraat en de volgende ochtend moet hardlopen. Knap lastig als je gevloerd wordt door de Santpoortse feestweek, waarvan je elke jaar besluit niet te gaan en dan weet je hoe het gaat. En ja de volgende ochtend dus hardlopen..

Maar ik heb nou eenmaal bedacht dat ik ga hardlopen en dat het nodig was om dat op het wereldwijde web te verkondigen dus; eigen schuld dikke bult, dikke kater, rennen in het water.

Want dat was hoe ik de afgelopen week mijn rondje heb gemaakt. In de regen en met al wat er zich die nacht daarvoor had afgespeeld nog geen 4 uurtjes achter mij gelaten. Wat is het middel om je daar doorheen te slepen? muziek, natuurlijk muziek. Dit nummer heeft mij door de eerste meters heen getrokken. Ik vind het een verschrikkelijk nummer, ik haat het en ik haat hardlopen. Maar haat en liefde ligt dicht bij elkaar zeggen ze? en iets met min keer min is plus?

Ooit vertelde ik een collega dat ik dit nummer visualiseerde als een nummer dat iemand die op het punt staat om zelfmoord te plegen het laatste duwtje in de rug zou geven. Ik kan je inmiddels uit eigen ervaring vertellen dat hardlopen met een kater ook een soort zelfmoord is en dat ik intens heb genoten van het duwtje in mijn rug dat Crystal Castles mij gaf.

Dit bracht mij op het idee om een 'Run Bitch! Runningmix' te maken. Ik weet dat er zich onder mijn lezers een aantal hardlopers dan wel niet muziekfreaks bevinden. Dus mijn vraag aan jullie is?

'Wat is jullie favoriete hardloop nummer en waarom?'

Inzenden kan hieronder, op twitter of facebook don't mind jullie weten me te vinden. Ik zal zorgen dat er over een tijdje een geweldige 'Run Bitch! Runningmix' te downloaden is vanaf mijn blog.

P.S.

De eerste donaties voor mijn New York marathon-trip zijn al binnen!

Ik haat hardlopen.

2011-07-26T22:22:00.006+02:00

Ik haat hardlopen. Ik haat hardlopen. Ik haat hardlopen. Ik HAAT hardlopen.

Ik haat hardlopen. Ik haat harlopen. Ik ga de marathon van New York lopen. Wat zeg je? Ik ga de marathon van New York lopen.

Okey ik zal mezelf even nader verklaren want ik kan erin komen als je vindt dat dit een tikkeltje verwarrend overkomt. Voor de mensen die mij kennen, jullie weten het, ik haat hardlopen. Voor de mensen die mij niet kennen; ik haat hardlopen. Nou hoor ik jullie denken 'waarom gaat ze dan hardlopen?'.

Oorspronkelijk is het idee gebaseerd op mijn financiële omstandigheden. Ik kom net terug van mijn wereldreis waar ik mij in Azië heb volgepropt met al het heerlijke onbekende voedsel dat op mijn pad kwam (en later dus op mijn heupen) omdat het toch allemaal geen drol kostte. In Australië kost het eten wel een drol dus wat doe je dan? jezelf voeden met voedsel dat af en toe qua smaak te vergelijken is met dat van een drol; Mac Donalds, KFC etc. Met andere woorden mijn broeken staan allemaal net een tikkeltje te strak om mijn kont gespannen. Voordat ik op reis ging leefde ik mezelf drie keer per week uit in de sportschool tijdens de yoga en pilateslessen. Sportscholen zijn duur dus op dit moment, in mijn nog werkloze leven, nog even geen optie. Daar komt bij dat ik over plusminus twee maanden ga verhuizen dus een halfjaar abonnement op een sportschool past simpelweg niet zo goed in mijn huidige situatie.

Goed, energie stapelt zich op en vet dus ook. Daarbij de zin en behoefte om iets aan lichaamsonderhoud te doen, want laten we eerlijk zijn ik word ook een dagje ouder (Tim this is what I mean with talking with a wink ;). En dan? Dan weet je dat je jaren geleden een paar hardloopschoenen hebt gekocht, een keer hebt gebruikt en daarna diep hebt weggestopt in je kast omdat je hardlopen HAAT!

Maar waarom haat je hardlopen? Waarom haat je iets uberhaubt? Neem even de tijd om hierover na te denken...

Waarom haat je dingen? Toen ik dit mezelf afvroeg kwam ik tot de conclusie dat je vaak negatieve gedachte hebt bij dingen die buiten je macht liggen. Dingen waar je moeite mee hebt, dingen waar andere beter in zijn, dingen waar je in (hebt ge)faalt, dingen die je niet kan. Wat ik nu schrijf is exact mijn gedachtegang van een paar weken geleden. Mijn gedachtegang waarin ik eindigde met de vraag aan mezelf; 'Pardon Ruby, NIET kan? ben je soms vergeten wat een van je eigen grondregels is? die ene je weet wel die je altijd zo nodig tegen andere moet zeggen wanneer zij zeggen dat ze iets niet kunnen'

Kan niet is dood.

God wat kan het vervelend zijn als je jezelf gelijk moet geven. Het klopt, het is waar. Kan niet is dood; ik haat hardlopen dus ik ga hardlopen. Dat brengt mij bij een van mijn andere grondregels 'Als je het doet doe je het goed'. Eenmaal de hardloopschoenen onder een berg pumps vandaan gevist schoot het sommetje 'Ruby wilt naar New York' + 'Ruby gaat hardlopen' = 'Marathon van New York' door mijn hoofd. Terwijl ik dit zwart op wit zet om op mijn blog te publiceren slik ik hard en kost het me moeite om de gedachte 'ik kan dit niet, ik kan dit niet' te onderdrukken. Momenteel is het nog niet iets waar ik naar uitkijk want ik weet dat het heel heel hard werken is en keizwaar. Ik heb mezelf dan ook een ruime deadline gegeven. Voor mijn 30e wil ik de klus geklaard hebben. Dat betekent dat ik dus nog 8 jaar de tijd en heel veel support nodig heb om deze klus te klaren. En misschien kunnen jullie maar gewoon het beste tegen mij zeggen dat ik het niet kan. Dan zal ik heel hard terug roepen 'KAN NIET IS DOOD!' wat het voor mij onmogelijk maakt eronderuit te komen want je eigen grondregels zijn er om niet te breken.

De eindconclusie; 'Keep calm and make a list'.

2011-07-24T15:29:00.005+02:00

Jullie vragenlijstje:

‘hoe gaat het met je?’
‘heb je last van een jetlag?’
‘hoe was je reis?’
‘is het niet heel raar om terug te zijn?
‘mag ik je foto’s zien?’
‘hoe gaat het nou tussen jou en Maaike?’
‘welk land heeft het meeste indruk op je gemaakt?’
‘wanneer gaan we koffie drinken?’
‘heb je heimwee gehad?’
‘heb je me gemist?’
‘ik zag op facebook dat je aan de man bent?’
‘heb je rare dingen gegeten?’

Mijn antwoordenlijstje:

‘goed, denk ik?’
‘nee’
‘hoe is jouw leven?’
‘nee, and that realy freaks me out’
‘nee’
‘het beste ever’
‘Indonesië’
‘nu, als jij betaalt’
‘nee’
‘nee’
‘gaat je niks aan, geloof jij facebook? Maar nee sorry’
‘kippenmaag, vissenoog, cobra, kangeroo, kameel. Vind jij dat raar?

Mijn ‘wat ik heb geleerd’ lijstje:

welke mensen er oprecht in mij geïnteresseerd waren, en dat dus nog steeds zijn
dat er eigenlijk best veel mensen waren die mij hebben gemist
dat ik eigenlijk helemaal niks en niemand heb gemist
dat ik dus ook mijn schoenen niet heb gemist!
dat skypen niet mijn ding is
dat ik eigenlijk best wel goed ben in Engels
dat ik gelijk heb over bergschoenen; de wereld rondreizen op airmax gaat prima
dat je genoeg bikini’s van 9,95 van de H&M moet meenemen
dat 5 maanden zonder twitter een leuke uitdaging was
maar zonder ipod op reis een beetje te ver ging
dat je strings wassen onder de douche geld besparend is
dat je best een week op soep kunt leven
dat als je verkeerd op een helling gaat wildplassen er een kans bestaat dat je over je sokken heen pist
dat ook aan de andere kant van de wereld mensen mij raar vinden
dat het jatten van een vliegtuigdekentje de beste aktie was van de afgelopen vijf maanden

Mijn ‘to-do’ lijstje:

een naaicursus
werken op een boerderij
doorgaan met Indonesisch leren
bloed donor worden
een boek schrijven
het grote foto project
beginnen met hardlopen
een kledingruilfeestje organiseren
aangifte doen en nieuw rijbewijs laten maken
afspraak maken bij de GGD (om mijn laatste hepatitis inenting te halen!!)
mijn Dorst ideeën uitwerken
verschillende potentiele werkgevers achter hun broek aan zitten

Mijn agendalijstje
28/7 bezet
29/7 bezet
30/7 bezet
31/7 bezet
06/8 Berlin
07/8 Berlin
08/8 Berlin
09/8 Berlin
10/8 Berlin
17/8 Pukkelpop
18/8 Pukkelpop
19/8 Pukkelpop
20/8 Pukkelpop
21/8 Pukkelpop
29/8 Arcade Fire
09/9 kickoff Popronde – Nijmegen
15/09 Popronde Amsterdam/22 Bday party

Voel je vrij jezelf ergens in te plannen in mijn agenda voor een kopje koffie op jou kosten of een interessant gesprek over hoe we miljonair kunnen worden. Als zelf ook een van de bovengenoemde evenementen in de planning hebt staan, ik heb genoeg tijd voor mezelf gehad dus twijfel niet om me aan mijn jas te trekken als je me ziet. Dat gaat waarschijnlijk beter dan aan mijn haar want voor wie het nog niet wist dat is er af.

De eindconclusie is natuurlijk dat dit pas het begin is. Mijn ideale lange termijn agenda ziet er als volgt uit; over twee jaar deel 2 van ‘Ruby’s grote wereldavontuur’. Maar goed laat ik eerst de bovenstaande lijstjes afwerken.

Voor de reisbloghaters (al heb ik er toch aardig mijn best op gedaan mijn blogs zo min mogelijk reisblog te maken) mijn blogs zullen nu weer over andere dingen gaan. Wat? Ik heb geen idee, dat is afhankelijk van de lijstjes en jullie!

Tot morgen.

2011-07-18T05:29:00.001+02:00

Een ode.

2011-07-10T14:09:00.003+02:00

"Well I think we are just a little spoiled in Holland. We have a lot of big, big festivals with the best dj's and bands all summer long. And then there is al lot of good music coming from holland".

Toch? of zijn jullie het niet met mij eens?

"Well maybe its just that I'm spoiled with the music thing.. I used to work for a Dutch media company back home. They have their own music department and I was leading my own project over there. Because of my job I went to more then 80 concerts (yeah I counted them) last year.."

Naast het standaard verhaaltje; 'waar kom je vandaan, wat heb je gestudeerd, waar werk je' is dit voor mij een regelmatig terugkomende gespreksopener geweest.

Ik ben een 'wereldreis' aan het maken. Ik ben zeker niet aan het reizen om mezelf in elke plaats dood te feesten zoals veel van onze medereizigers. Maar goed je komt wel eens ergens, je komt wel eens mensen tegen en dan sta je ineens met een biertje in je hand of een pak Goon whatever en voor je het weet ga je uit.

De Thaise eilanden (moon parties), Kuala Lumpur, Cairns, Sydney.. In een groot deel van de plaatsen die wij in de nachtelijke uurtjes bezocht hebben weten ze wel degelijk van aanpak als het gaat om het creeren van de mooiste, grootste, meest luxe clubs. Inmense bars, lichtshows en ook het menselijk decor loopt er allemaal erg fancy bij. En dan ja, hoe zal ik dit eens omschrijven.. de muziek: TMF/538 van pak hem beet twee jaar terug en dan op repeat. Voelen jullie hem? okee hou dit vast en denk je dan in dat deze nummers of verschrikkelijk of niet gemixt maar compleet afgedraait worden. Er zijn een paar nummers, zo'n vijf die dan heel populair zijn. Ik weet even niet hoe ze heten maar ze gaan zo van Tududu Tadada, en als je dan uitgaat vanaf een uurtje of 12 tot sluitingstijd kun je er van uitgaan dat je deze vijf zo'n drie keer hoort.

Klink ik nu heel erg uit de hoogte? als het zo lijkt dan is het niet zo ok. Niks tegen TMF en 538 natuurlijk.. en als je zin hebt in een nostalgische avond is het perfect want het geheel komt aardig in de buurt van een avondje stappen a la vijf jaar geleden toen we 16 waren (jezus het is al 5 jaar geleden dat ik 16 was!!). De conclusie is dat je aardig wat drank nodig hebt om je een hele nacht te vermaken op dezelfde nummers dus dat verklaart gelijk waar Aussie's erom bekent staan altijd ladder zat te zijn?
We zijn nog steeds in Australie en dat is duur. Hoe het probleem 'drank is duur' wordt opgelost door de gemiddelde backpacker?: Goon. Het enige dat ik over Goon kan uitleggen is dat je het zelf moet proberen en dat je moet uitkijken met winkelwagentjes.

Zoals gewoonlijk dwaal ik weer gigantisch af met mijn verhaal maar waar ik probeer heen te gaan is dat ik me herhaaldelijk kostelijk vermaakt heb 's nachts aan de andere kant van de wereld maar me tegelijkertijd realiseerde "how spoiled I am".

"You have to loose it to realise what you've got. You have to leave the small country to realise how big it is".

Ik voel me enorm verwend met alle (live)muziek en kennis die mij in mijn leven maar vooral de afgelopen twee jaar is bijgebracht. Tegelijkertijd realiseer je je des te meer wanneer je aan de andere van de wereld staat dat wij best trots op Nederland mogen zijn. Niet alleen met 'het Nederlandse product' als in muziek(makers) maar ook de mensen, die zich inzetten om, en de mogelijkheden dit bij de mensen te brengen zoals; 3VOOR12, Popronde, Radio Mortale, Puna, State enzovoorts.

Natuurlijk zullen er onder jullie mensen zijn die zullen zeggen 'ben je daar wel geweest?!' en nee natuurlijk heb ik niet alles van de wereld gezien om een realistische vergelijking te maken maar wie kan dat wel? Uiteraard ben ik hier in Australie opzoek gegaan naar muziek en dan bedoel ik (intieme) concertjes van opkomend talent. En ja dat heb je maar dan botsen we weer op het geldprobleem. Waar je in Nederland 10 euro voor betaald in Paradiso of beter nog waar je gratis naar toe kunt daar betaal je hier 70 dollar voor. En als je op het punt aangekomen bent dat je zout en peper jat bij de Mac Donalds en je strings wast onder de douche is 70 euro voor een concert van een band die je niet kent erg duur.

Bij deze wil ik dus een ode brengen aan al dat Nederlandse wat ik hierboven omschreven heb (en vergeten ben) en wil ik jullie aanraden daar af en toe ook eens bij stil te staan. Nederlanders zijn erg goed in zeuren maar alsjeblieft sta eens stil bij wat je hebt en daar hoef je niet de oceaan voor over te steken maar het is natuurlijk altijd een goed excuus ;).

Voor de rest hebben wij niet te klagen want zag ons verblijf in Sydney er voornamelijk zo uit:

Morgen bustripje van 12 uur naar Melbourne (spreekt uit als 'Melbun'). Nog 9 nachtjes...

"Ik zie het in mijn ogen"

2011-06-25T14:58:00.002+02:00

Ken je dat verhaal van het meisje dat weg ging met een camera en terug kwam met drie? nou hier is ie...

Ik ging op reis om wat van de wereld te zien. Hoe kan je de wereld beter bekijken dan door de lens van je camera, je baby, of drie.

Ps. Lees hier meer over mijn gezinsuitbreiding, het welzijn van mijn baby's en de geboorte van Maaike haar eerste.

(Stay) Faraway so Close.

2011-06-19T14:54:00.002+02:00

Het grootste gat in uren tussen mijn horloge, dat ik overigens al twee maanden niet draag, en dat van mijn moeder. “Verder weg dan dit kun je bijna niet zijn :(“ stuurde ze mijn bij aankomst in Australie. Acht uur ‘s ochtends lokale tijd voor mij, 12 uur ‘s nachts voor haar. Gemiddeld acht uur verschil dus tussen mijn thuis en mijn huis. Want dat is het, overal waar ik kom is het even mijn huis. Als je dat zelf nog niet had bedacht dan word je daarbij wel geholpen door andere (ex)reizigers met de vraag “Where do you live?” vrijvertaald: waar staat je camper?
“Ehmm..” ja gewoon ergens waar het fijn is, waar de zon scheen en waar we strand zagen zodatwe dachten “Laten we hier maar stoppen”. Gewoon ergens langs de oostkust, je weet wel tussen Cairns en Sydney.

Die momenten heb ik gehad. Dat ik wakker werd uit een dagdroom en een paar seconden nodig had om te bedenken dat ik in Australie ben. Azie is als iets eten wat je nog nooit eerder gegeten hebt. Australie is als de ingredienten van thuis maar dan anders bereid. Azie is als een ontmaagding; doodeng maar als je het er goed vanaf brengt intens en een ervaring om nooit te vergeten. Australie is al seen ontgroening; spannend maar je weet wat je te wachten staat door de tientallen films die je hebt gekeken en omdat je thuis hebt geoefend. Azie is als een ontdekking van een nieuwe wereld, Australie is herkenbaar en vertrouwd als een vorig leven of voor degene die daar niet in geloven een dejavu.

In Azie heb ik, hoe cliché ook, dingen gezien geroken en gevoeld die ik nog niet eerder had ervaren. Australie is zoals de reisgids van Adventure tours en als de verhalen vanvriendinnetjes die mij voor zijn gegaan. En als het lijkt of Australie me niet bevalt, dan is het niet zo. Ik vind het hier heerlijk maar op een andere manier. Ik begin Australie en de emigratiewensen van Europeanen met de dag meer te snappen. De afstand op de wereldkaart zegt in dit geval wat over kilometers. Australie is gewoon net Nederland alleen dan wat groter en zonder ‘worries’ en gekanker op het weer.

Goed als je me nu vraagt; “Where do you live?” hoef ik daar niet zolang meer over na te denken, Maroochydore, Sundshine Coast, Fifth Av. Unit 7, 8. We crashen inmiddels al bijna twee weken bij Teun en Nienke.

Het is grappig om te constateren hoe mensen, maar laat ik voor mezelf praten; hoe ik, beinvloed word door mijn leefomgeving. Zet mij in een huis met drie levenslustige Nederlanders in het westerese Australie en maak er een bijna onmogelijk project van om mij niet te laten denken “Wat te doen als ik terug ben in Nederland?”. In Indonesie dacht ik echt dat ik zo geworden was. Zo iemand die oneindig kan blijven reizen zonder ook maar 1 seconde te besteden aan deze vraag. Ik had kunnen weten dat het niet zo was, het is niet zo.. Er zijn teveel dingen buiten het reizen om die aan mij knagen, waar ik kriebels van in mijn buik krijg, om mijn hoofd compleet los te koppelen van hetgeen waar ik vorig jaar in Nederland mee begonnen ben. Werken.

Hoe langer ik in Aussie ben hoe meer alle ideeen die al rupsjes waren vlinders beginnen te worden die zich een weg naar buiten, hogerop, proberen te fladderen. Ik heb het jaar voordat ik begon aan dit avontuur mogen ontdekken wat het is om te houden van het werk dat je doet en ja ik mis het. Van alle dingen die je kunt missen wanneer je een half jaar aan het reizen ben is dit de meest dominante. Ouders, broertjes, vriendinnetjes die lopen niet weg (als het goed is). Die hoef je niet meer te veroveren. Wat betreft dat andere borrelt er af en toe een drang bij mij naar boven. Sommige mensen zullen het kennen; ‘kriebelende handen’, onrust in je kop dat zich uit in een onrustig lichaam, niet je plek kunnen vinden in bed omdat je simpelweg overstroomt van ideeen die jou tijd veel beter kunnen gebruiken dan slapen.

En toen liep ik tegen deze quote aan:

“When you step away from the competition is when you really grow”

Dat was het moment waarop bij mij het kwartje viel. Sommige mensen reizen omdat ze niet weten wat ze willen met hun leven. Sommige mensen reizen omdat ze weten wat ze willen met hun leven. Ik weet wat ik wil. Ik wil vaak veel, soms iets te veel en wat ik nu wil zegt natuurlijk niks over wat ik over 5 jaar wil. Maar toch, voor nu heb ik het idée dat ik weet wat ik wil, ook over 5 jaar.

Om die plannen uit te kunnen voeren en om beter te worden in wat je al deed helpt het om er afstand van te nemen. Een helicopter-view zoals mij dat op een blauwe maandag op de HaagseHogeschool is geleerd. Met geen woord kan ik op deze blog beschrijven hoe vaak ik het licht heb gezien de afgelopen vier maanden. Dat is ook iets dat je alleen kunt ervaren als je zoiets ervaart maar ik weet in elk geval waar het in mijn geval goed voor is.

Dan wil ik er graag nog even de volgende quote onder zetten en als het kan mijn eigen naam daaronder:

“Doe wat je niet durft”

Het is eigenlijk zo simpel. Wat je niet durft is wat je het liefste wilt. Je durft iets niet omdat je het gevoel hebt dat je bang bent om te falen. Angst om te falen heb je (vaak) alleen voor dingen die je graag wilt omdat je niet wilt dat die niet lukken (als je iets dus niet per se wilt ben je nooit bang om te falen omdat het je niet uitmaakt als het niet lukt).
Uit mijn eigen ervaring kan ik vertellen dat het behalen van dingen die je niet durft de grootste overwinningen zijn die je tevens het meeste gevoel van trots opleveren. En wat is er lekkerderdat trots zijn op jezelf? Maar goed laten we niet afdwalen. Maaike en ik hebben gisteren toegegeven dat wij deze reis niet durfde. We waren (los van elkaar) bang om te falen. Bang omorganisatorisch en administratief dingen fout te doen. Bang om niet ‘de’ plekken te vinden. Bang dat deze reis misschien niet zo geweldig zou worden als iedereen ons op het hart drukt. Terwijl ik dit schrijf kroel ik af en toe met mijn linkerhand door mijn korte haar. Mijn haar dat ik nooit durfde af te knippen.

Bij deze ‘Keep on durfing mensen!’. Wij gaan zo slapen om morgenvroeg verder te cruisen met onze camper, wat we eigenlijk niet durven.

Eerst wilde ik dreadlocks.

2011-06-18T09:39:00.000+02:00

Hit the road

2011-06-09T16:31:00.012+02:00

Ik zit nu al een half uur naar een prachtige Mac Book van Teun en Nienke te staren. En nu weer vijf minuten naar het voorgaande zinnetje…

Waar te beginnen? Een stukje schrijven over een stuk reizen. Zeg maar gerust stuk. Qua kilometers; Sydney – Alice Springs – Darwin – Cairns – Maroochydore, ofwel pak hem beet plusminus 6000 kilometer verder. Qua bezienswaardigheden en te verwerken indrukken honderdmiljoenmiljard. Om het voor de kijkers thuis overzichtelijk te houden en voor mij erg ingewikkeld en terug in de tijd zal ik een klein verhaaltje proberen te schrijven in chronologische volgorde. Als jullie er geen probleem mee hebben doe ik dat zonder het noemen van data en dagen.. ja? Kan die? Gaan we!

Na onze drie dagen cultuurshock van Indo naar Sydney zijn we naar Alice Springs gevlogen, cultuurshock nummer twee. Van het levendige, westerse, fashionable en koude Sydney naar een.. ja hoe zullen we Alice Springs eens omschrijven? Warme uitgestrekte wegen doorkruisen dorre natuur die je van plek naar plek brengen. Plek als in; een van de weinige hostels naar de Burger King waar je 10 dollar voor een paar kipnuggets betaald omdat je verder geen idée hebt waar voedsel te verschaffen. Onderweg kom je aborigionals tegen, echte aborigionals, en ik kan je vertellen die kun je niet mislopen vanwege hun identieke imposante verschijning en de penetrante zweetlucht die zij achterlaten.

Iedereen die een beetje heeft opgelet bij geschiedenis of Bassie en Adriaan weet wat aborigionals zijn. Iedereen die daarbij een beetje geinteresseerd is in wat er gebeurd in deze wereld weet dat deze stam al lang niet meer zo leeft als hoe zij dat oorspronkelijk deden. Toch is het bijzonder om deze mensen, in het bijzonder in een supermarkt, tegen het lijf te lopen. Alice Springs staat bekend om de grote getalen aborigionals en sinds deze tour weten wij ook waarom. De Australische regering geeft nog steeds geld aan de Aborigionals (een soort uitkering) om hun schuldgevoel af te kopen, ter compensatie van wat ze de orginele bewoners van dit land hebben aangedaan. In Alice Springs is het het goedkoopste om alcohol te kopen dus kwamen de aborigionals elke keer wanneer hun geld uitgekeerd werd naar Alice Springs om daar van al hun geld drank te kopen. Vervolgens werden ze zo dronken dat ze niet meer naar huis konden rijden en zaten ze vast in Alice. Het wachten was dan op nieuw geld om ‘naar huis te komen’ maar je raad al wat daar mee gebeurde…

Met de gids waarmee wij het eerste deel van onze achtdaagse tour door de outback hebben gedaan hebben we veel gesproken over de geschiedenis en de toekomst van de Aborigionals. Wat een groot deel van de backpackers die naar Aussie komen om leuk een stukje outback en eastcoast te pakken niet beseffen is dat de huidige situatie van de aborigional mensen een groot probleem is hier. De jonge generatie leeft in een tweestrijd van familie en traditie en de westerse cultuur. Vaak worden kinderen niet gesuport wanneer ze naar school gaan of erger nog af gestoten door hun familie wanneer zij deze keuze nemen. Geen scholing is geen werk is teveel tijd om het weinige geld dat de overheid ter beschikking stelt op te maken aan de verkeerde dingen. Om de aborigionalbevolking zo goed mogelijk te intergreren in de australische samenleving komen er vanuit de overheid en verschillende instanties constant plannen die helaas constant falen. Gelukkig hebben wij tijdens onze tour door de outback ook een hele leuke en positieve ervaring gehad met de aborigional mensen. In het laaste deel hebben we het Kakadu Nationalpark bezocht. Dit is in het bezit van de aborigional mensen. De eigenaar van het land en zijn dochter hebben ons uitleg gegeven over hun achtergrond en hun hedendaagse leven dat met het jagen van hun eigen vlees onder het genot van een muziekje op eigen iPod een mooie samensmelting is van twee culturen.

Wat we voor het bezoek aan dit laatste Nationalpark gedaan hebben? Alles wat een standaard toerist in de outback doet. In chronologische volgorde: Kings Canyon, Ulluru (ofwel Ayars Rock), Kata Tjuta, Devils Marbels, Tennant Creek, Katherine Gorge en Nitmiluk Nationalpark. Ik kan in detail gaan beschrijven wat ik hier allemaal heb gezien maar ik doe het niet. Het waren vooral veel rotsen waarvan ik Ulluru, zoals waarschijnlijk elke toerist, het meest indrukwekkend vond. Het waren misschien ook iets te veel rotsen, of iets te veel rotsen achter elkaar? Want na acht dagen lang elke dag om vijf uur s ochtends opstaan en 10 tot 15 kilometer hiken was ik de tel wel een beetje kwijt, welke rotsen heb ik allemaal gezien? Wanneer je zoveel ziet in een relatief korte tijd zorgt dat ervoor dat het naarmate je trip vordert de bezienswaardigheden steeds minder indruk op je maken. Alsof je resistent wordt voor al het prachtigs. Toch heb ik er geen spijt van dat we de tour op deze manier hebben gedaan. Een week optrekken, koken, slapen, wakker worden en eten met 22 mensen uit alle hoeken van de wereld is erg interessant en in ons geval erg gezellig. Ook denk ik dat dit de ideale manier is om de outback te zien, ik ben geen pussy maar ik zou deze route toch echt niet op eigen houtje willen cruisen. Over dat cruisen gesproken, het begint een cliché te worden maar ik denk toch weer dat dit, net als in Indo, het geen gaat worden van onze australie avontuur dat het meeste indruk op mij maakt. Duizende kilometers hebben we afgelegd. Duizende kilometers heb ik mijn ogen open gehouden terwijl de rest van de bus met open mond lag te snurken. Een groot deel van die duizende kilometers bracht mijn rechteroog, open en wel, door tegen de zoeker van mijn baby, mijn camera. Spelen met het licht dat hier aan de andere kant van de wereld zo anders is. Sunset en sunrise is hier een kwestie van enkele minuten. De uitdaging zat hem in de timing de tijdloze schoonheid van landschap, ontdekking en herkenbaarheid vast te leggen in een tijdsbeeld. Iets dat nu zo gaande is en straks hopelijk zo dierbaar.

Goed dat was een beetje zweverig gezwets over wat ik hier een groot deel van mijn tijd met mijn derde oog doe. We eindigde deze tour in Darwin, nog zo’n plaats waar je niet dood gevonden wilt worden. Hier hebben we afscheid genomen van onze Nederlandse adhd’er Chris en onze half Nederlandse Gillian de Groot die haar eigen naam uitsprak als de Kroet. Een zinnetje dat constant door mijn hoofd speelt is ‘all we ever do is say goodbye’. Soms vind ik dat best lasting, mensen leren kennen en gelijk weer gedag zeggen vaak net als je je een beetje comfortable met iemand voelt. Soms is dat juist ook heel fijn. Niet omdat je iemand niet mag maar gewoon omdat dat een van de uitdagingen van het reizen is; vertrekken en zien waar je terecht komt met wie.

In Darwin wilde wij niet dood gevonden worden dus zijn we naar het levende Cairns gevlogen. Toen we in Sydney een reservering wilde maken voor een hostel hier werden we voor een keuze gesteld: of betalen met je tienrittenkaart (die al betaald is) en drie nachten slapen in het partyhostel van Cairns of vollop lappen voor een iets rustiger hostel, Cairns is nou een maal een partystad. Daar hoefde wij toen der tijd niet over n ate denken aangezien we ons toen nog vollop in de Australian dollar shock bevonden. Dan maar drie nachten ‘afzien’ en proberen mee te gaan in het nachtritme om overdag wat slaapuurtjes te pakken. Natuurlijk is het een wet dat wanneer je denkt dat iets afzien wordt je de tijd van je leven gaat hebben. Nou dat hadden we. In Cairns kregen wij bij binnenkomst in onze dormroom een warm welkom door Frank en Jan. ‘Jeeuuuuhhhh NEDERLANDERS’ was mijn reactie. ‘Zekers, zekers!’ hoppa daar was een klik, vier gestoorde dutchies hadden elkaar gevonden. Frank en Jan lieten ons kennismaken met Goon (voor de kijkers thuis; zoete Canei troep met ei en melk resten waar je heel snel dronken van wordt die iedereen drinkt omdat het het goedkoopste is), drankspelletjes, het verbreken van dormregels, het rijden in winkelwagentjes en de Mc Muffin. Ik snap dat dit allemaal dingen zijn in de categorie ‘je had erbij moeten zijn’ dus ik zal het hierbij laten. Maar laat het duidelijk zijn dat Ruby en Maaike in goeie handen kennismaking hebben gemaakt met de eerste stop eastcoastcultuur.

Dat het een goed idée was om mee te gaan in het ritme van de stad is een feitje dat waar is. Of het ons slaapuurtjes overdag heeft opgeleverd? Neen. Maar dat geeft niks dat hoort er allemaal bij en we hadden nog wat in te halen.

Goed nu zijn we bij de volgende afleveringen van het OZ avontuur aangekomen en ik zal even inleiden hoe dat tot stand is gekomen. Sommige mensen die dit lezen weten wel een beetje hoe ik in elkaar steek en dat een flapuitje op zijn tijd daarbij hoort. Toen ik bepakt als een ezeltje de kamer van Frank en Jan in kwam lopen was ‘Jeuuuh Nederlanders!’ niet het enige wat ik riep. Na twee minuten vol blijheid twee Nederlanders gevonden te hebben die zich in hetzelfde humor level bevonden en de wetenschap dat Frank na Cairns onze kant op wilde reizen gooide ik eruit ‘OH je kan wel met ons mee in de camper die heeft toch ruimte voor drie’. Zo geschiedde het hilarische trio Frank, Maaik, Rub en god allejezus wat hebben we het gezellig gehad.

En wat waren jullie allemaal benieuwd naar hoe Maaike en Ruby het er vanaf zouden brengen in de camper aan de andere kant van de weg. Nou de eerste dagen dus zo; ik in het midden, Maaik links en Frank rechts want daar zit het stuur. Ik hoor jullie lachen, wij hebben sowieso harder gelachen!
Nee even zonder dollen, we hebben gereden hoor inmiddels. Eerst een rondje op een parkeerplek. Elk rondje was anders, ik begon met horten en stoten “IK MOET EVEN AAN DIE KOPPELING WENNEN!”, Frank: “MINDER gas!”, Ruby: “JA hoe weinig gas dan?!”. Maaik daarentegen begon vrij smooth maar liet onze waggie aan het einde van haar rondje afslaan “ohja zo moest dat”, die koppeling ja mensen wij waren automaatsletjes in Nederland dus geef ons even de tijd ok? No worries want we rijden nu gewoon. Dat moest ook wel want we hebben Frank inmiddels afgezet. Onz Frankgezelschap heeft plaatsgemaakt voor Teun en Nienke.

Teun is een oud collega van Maaike en is samen met zijn vrouw Nienke vorig jaar naar Australie geemigreerd. Ik moet je zeggen hoe langer we hier zijn hoe meer ik Australie begin te begrijpen en ik kan ze geen ongelijk geven. We bevinden ons dus momenteel in Maroochydore. Weer een soort van levenstijlshock. Toen we hier aankwamen hadden we al drie dagen niet gedouched, een week geen kleding gewassen, veel eieren gegeten en met zijn drieen in een klein bed geslapen (jaa onze camper is voor drie personen maar voor een gezonde hollandse jongen is het bovenbed een soort grafkist). En hier bij Teun en Nienke is er gewoon een huis met een bank en een tv, een douche en een normaal bed! Pure luxe dus voor een stelletje youth nomads.

Wat we hier de afgelopen dagen hebben gedaan? Een beetje wat de standaard australier doet; boardje gescored, wetsuitetje erbij (want het is hier momenteel kouder dan in NL) en surfen maar.

Ik geloof dat dit het wel weer was, ohja een verzoekje nog; graag geen smsjes/mailtjes/fb berichtjes met iets in de trent van ‘over 6 weken ben je alweer thuis’, ik wil die onzin niet horen.

See ya sweeties.

Youth Nomads

Maaike kan een expositie maken van foto's van mij foto makend

Kinds Canyon

Dit is heel erg hip in Australie; sacred site ofwel je mag geen foto's maken van de mooiste sites van de bezienswaardigheid die je bezoekt. Als je het mij vraagt geen respect maar een geldkwesite?

Devils Marbels

Roadtrippin'

Ze houden hier ook van bordjes

Skippyyy!!

Toiletfrogs

Wij zouden ons niet zijn als we niet een helicoptervlucht in plaats van boottocht zouden maken

zoek de krokodil

'Ruik ik nog fris Rub?!'

Nogmaals fuck bergschoenen, hiking doe je gewoon op je Air Max

Traditional food.. arghumm ass

Als je je Birkenstockies te lang in je tas laat zitten gaan ze schimmelen

Meegaan in het ritme van Cairns

Kangeroo spotting

Dit is nou sfeer

Gratis slaapplek = gratis avondeten

This is how we do it

Uitzicht vanaf 'het midden'

De horizon aan de andere kant van de wereld

Coolum Beach

Nice to meet me

2011-05-18T13:11:00.004+02:00

Een wijs man smste mij ooit:

"Afscheid nemen is een klein beetje sterven".

Dat klopt.

"Have a nice die" zeggen de wijze mannen uit Indonesie dan.

Terug keren voelde als een feestje, daar moet op gedronken worden (hie ha ho) "less talk talk more drink drink!", "Selamat maximum!". En ja voor de tweede keer afscheid nemen voelt dan als een dikke vette kater.

Dubbel afscheid. Geen twee vliegen in een klap maar twee klappen in een vlucht. Niet alleen afscheid van Pangandaran maar ook van heel Indonesie. Van Jakarta naar Sydney. Amper 2 uur geslapen, de arak dendert nog als een helicopter door m'n kop. 9 uur bus en 7 uur vliegen, genoeg tijd om te huilen als een baby.

Zij, ik, samen huilen.

Zonnebril op om de laatste oogverblindende glinsteringen van dit prachtige land, mijn thuis, in me op te nemen en 16 uur om na te denken waarom me dat zoveel doet.

It was nice to meet me, cintaku Indonesia.

Hoi ik ben een surfchick

Fighting with the waves, I like it

Pinda humor

Hello Ozzie!

En dan beland je na twee dagen, die een lange intensieve sleur lijken te zijn geweest (ofwel jetleg), in een wereld met allemaal toeristen! Lange, witte engels sprekende mensen. Mannen in pak en vrouwen zonder hoofddoekjes die geen foto's van je willen maken. Sterker nog ze kijken niet eens naar je om.

Grote gebouwen, schone straten die bereden worden door glanzende mercedessen. Uitlaatgassen die niet blijven hangen tussen op elkaar gestapelde warungs maar verdwijnen in een kraakheldere lucht van 10 graden. Een bakkie pleur en een broodje voor 10 dollar in plaats van 10.000 Rp (80 eurocent). G'day mate, welcome in Sydney; Amerikaans groot en Europees gezellig.

Momenteel verblijven we alweer drie dagen in Sydney maar ik geloof dat ik me nog steeds een beetje in een cultuurshock bevind. We hebben beiden ons uiterste best gedaan om de afgelopen dagen zo goed mogelijk vol te plannen en ons onder de mensen te begeven om maar niet aan thuis te hoeven denken. Pangandaran dus want jaaaaa dat noemen we na vier weken thuis. Het is raar, echt heel raar om ineens in een stad te lopen waar mensen met hun uiterlijk bezig zijn. Waar men weer zoiets kent als mode en trends, wintercollectie. Meisjes met make up en jongens met de laatste v-hals collectie, veel hipsters hier. Gelukkig worden wij na het aanschaffen van 1 nieuwe trui (vanwege de kou) en het dragen van Vans en ons gejatte vliegtuigdekentje als poncho (best idee ooit!) aangezien als echte Ozzie's.

Het slapen in een dorm is ook een hele nieuwe ervaring voor ons. Gelukkig treffen we het nu met onze roomy's die allemaal redelijk 'normaal' zijn en niet al te luidruchtig (sex hebben) tijdens de nachtelijke uren. Niet dat we hier daarin een keuze hebben, voor een dorm betaal je gemiddeld 20 dollar per nacht, wat je voor een twee persoons kamer moet betalen wil ik niet eens weten.

Morgen vliegen we om 9.55 uur 's ochtends naar Alice Springs voor ons toeristische inland tochtje. Daar zullen we nog 8 dagen onze nachtelijke avonturen met andere slachtoffers delen om vervolgens 30 mei in Cairns onze camper op te halen. Niet dat dat geen avontuur is want het rijden in een camper aan de linker kant van de weg aan de andere kant van de wereld na 3 maanden niet auto te hebben gereden zal vast en zeker een filmpje waard zijn.

wordt vervolgd...

Back in the big city again

Make a plan, Ozzie

Citygirls at Hyde Park

Sydney Opera House, different view

Cintaku Indonesia

2011-05-02T09:25:00.009+02:00

"No need for explanations it's alright

You only try to keep it all inside..."

"I lay me down with your decision

Blow your mind, dont hesitate,

This devil takes your pain away"

"Lets try to keep this good thing going..

You tell a joke, I nearly die

We have to laugh untill we cry"

"I hear you retching in my bathroom, but I don't mind

No, I'll clean it up tomorrow

Just sit down.."

"I think its time for us to say that this had been the perfect day"

"A VIP thats what you are to me."

Selamat Pagi Belanda!

Saya tidak eksploitasi tinggal Indonesia. Saya awal surfing virus sekerang juga Indonesia virus. Di samping belajar bahasa Ingris saya awal belajar bahase Indonesia ini perjalanan.

Kerena bahasa Indonesia kadang kadang berbicara belanda, kadang kadang gampang mengerti dan belajar. Di samping bahasa Indonesia indah dan baik banyak bicara dengan rakyat lokal tidak bicara Ingris. Raykat lokal sekali keheranan kamu awal bicara bahasa Indonesia. Saya mau pergi kembali Indonesia depan tahun untuk bicara lebih baik.

Voor degene die Google translate nog niet hebben uitgevonden, hierboven staat dat ik indonesisch aan het leren ben. Na ons verblijf van drie weken in Pangandaran (want ja toen we voor de vierde keer zeiden dat we zouden vertrekken zijn we nog niet vertrokken, dus twee weken werden bijna drie weken) was onze indonesische woordenschat al een stuk groter. Buiten dat het Indonesisch meer dan 3000 Nederlandse woorden kent leer je ook erg veel en snel wanneer je drie weken met locals optrekt. Indonesisch is een heel leuke en daarnaast niet heel ingewikkelde taal. Ze kennen geen vervoeging en verleden tijd dus men zegt hier 'ik moe', 'jij slapen' etc.

Eenmaal weg uit ons vertrouwde Pangandaran, gearriveerd in de 'grote stad' (Jogja) hebben we allebei een 'Indonesian phrasebook' van Lonely planet gekocht. Hierin staan in verschillende hoofdstukjes zoals 'interests', 'accomodation' en 'feeling & opinions' Indonesische zinnen voorgekauwd. Daarnaast beschikt het boekje over een Engels - Indonesisch woordenboek en andersom. Een Indonesische Sim kaart, die 100 gratis smsjes weggeeft bij meer dan 3 smsjes naar iemand met dezelfde provider, en een steeds groter wordende vriendenkring in dit land maakt samen de ideale leermethode. Indonesisch sms'en, een veel te ingewikkeld Indonesisch antwoord krijgen, woordenboek erbij en wanneer deze geen antwoord biedt gewoon vragen aan een passerende local. Op deze manier hebben we de taal de afgelopen weken aardig onder de knie gekregen. Tenminste als we de locals moeten geloven. Wat ik hierboven in het Indonesisch beschreven heb is dat veel lokale mensen erg verrast zijn als je behalve 'hallo, hoe gaat het' (Salam, apa kabar?) ook antwoord kunt geven op hun vragen. Het spreken van de lokale taal is een geweldige manier om Indonesie op een andere manier te leren kennen. Het opent zoals men dat wel eens zegt veel meer en andere deuren.

Behalve met ons neus in de studieboeken te zitten hebben we de afgelopen drie weken ook gigantisch veel gedaan. Het standaard rijtje van Jogja: batik course, silver course, Borobudur, Prambanan en vervolgens via Bromo naar Bali. Ik ga jullie niet vertellen hoe dit eruit zag, als je dat wilt weten; pak een reisgids of Google erbij en gij zult zien ;). Wat veel interessanter is, is dat vanaf dit moment ons reisplan ongeveer 14 keer veranderd is. Jogja - Bromo - Bali, ja dat lag in de planning. De vier weken die we voor Bali, Lombok en misschien de Gili's hadden ingepland daar was sowieso al minder van over. Dus dan maar geen Gili's? want dat zit toch vol met Zweedse breezerhoertjes en klemgezopen Aussie's. Twee weken Bali en een week Lombok en dan vliegen van Bali naar Jakarta? Een week Bali en een week Lombok en dan nog een paar dagen Pangandaran? Ja hoor daar begon het gezeur. Wat we een week lang allebei niet hadden uitgesproken maar waar we natuurlijk allebei hetzelfde over dachten; (wij worden dezelfde tijd wakker, we zeggen hetzelfde, op hetzelfde moment, zij denkt ik zeg, ik denk zij zegt en dat alles NIET expres!) we wilden terug naar Pangandaran. Terug en liever nog gisteren dan vandaag. Maar goed je bent natuurlijk niet voor jan boterletter in Indonesie dus je wilt ook wel iets meer zien dan alleen Java. Hier begon het afwegen, hoe gaan we dit oplossen? EN de andere eilanden zien EN zo snel mogelijk terug naar Pangandaran. 'Bali en Lombok in 1 week, Ruby & Maaike reizen maakt het mogelijk'.

Ja hoor wij doen dan gewoon en hoe?

Dag 1: Aankomst Bali, Denpasar (1 nacht blijven volgende dag gelijk door naar...)

Dag 2: Lombok. Bij aankomst gelijk door naar Kuta als je niet je kop stoot tegen een auto omdat je erin wilt rennen omdat het regent en daarbij bijna je nek breekt. Kuta werd dus ziekenhuis en een nachtje Mataram; tempeltourtje, traditioneel eten, traditioneel weven, traditioneel market om uiteindelijk alsnog door te reizen naar...

Dag 4 & 5: Kuta. Twee dagen scootertje crossen mooie witte stranden zoeken en kokosnoot eten en geheel onbewust aan een kleurtje werken.

Dag 6: Tete Batu; waterval kijken en slapen in een jungle hutje onder de Rinjani mountain.

Dag 7: Terug naar Bali en onderweg nog even naar de Monkey Tempel want dat was ooit de reden dat ik naar Lombok wilde omdat het er zo leuk uitzag toen Chris Zegers er was.

Dag 8: Ubud - Bali. Europa in Indonesie.. leuk om een dagje te shoppen...

Want ff serieus als je met jenet gelakte teennagels door een mooi indonesisch meisje in deze kleur tegen deze schoenen aanloopt.. Hoe zeggen jullie dat ook alweer in Nederland? iets met aard en beestje? dat dus.

Het toppunt van vriendschap is iemand toevertrouwen je haar te knippen.

Deze kan in de D-reizen gids voor 2012.

Als het lijkt of we de enige op het strand waren dan is dat ook zo ;)

Ik kan dat ook, zo'n kleedje weven.

We liggen echt niet alleen maar op het strand. We maken onszelf ook hartstikke nuttig bijvoorbeeld door zilvere sieraden te maken.

Toeristje spelen.

Borobudur (boven), Prambanan (onder). De laatste vond ik in tegenstelling tot de rest van de wereld veel indrukwekkender.

(onze) Gids in opleiding.

Een zeer actieve en daardoor enorm indrukwekkende Bromo vulkaan.

Het is ook allemaal hartstikke vermoeiend, tempels vulkanen alles. We hebben een heel zwaar leven.

Kood Inglisch speacking.

Van moslim naar hindoe.

Ben er na tweemaal vragen nog steeds niet helemaal achter wat de reden achter deze regel is maar het is een van de meest opvallende bordjes tot nu toe.

Feet on holy ground.

Voordat wij hier arriveerde werd ons vermeld dat dit de perfecte plek zou zijn om je onder de locals te bevinden. Nou we hebben ons prima geamuseerd hoor met de locals in Tete Batu!

De monkey temple van Chris Zegers!

Op het moment dat ik deze blog schrijf bevinden wij ons nog op Bali. Twee dagen Bali is echter meer dan genoeg voor ons. Vanavond vertrekken we naar Denpasar om vanavond onze vlucht naar Jogja te halen. Daar worden we opgehaald door een van onze vrienden om met hem nog 1 dag in Jogja door te brengen waar we nog een lijstje hebben af te werken. Nagellak remover kopen (dat hebben ze niet in Pangandaran), laatste batik shoppen (dat hebben ze niet in Australië) en dat laatste dan vervolgens met de andere helft van mijn backpack op de post naar Nederland. Neeee we hebben helemaal niet veel geshopt we zijn namelijk heel primitief aan het reizen wij. Er zijn nou eenmaal een aantal dingen die ik in Australië niet nodig heb en het is natuurlijk helemaal niet vervelend om wat ruimte te creëren in je tas want je weet maar nooit wat je op dat andere continent tegen komt.

Ja... Australië. Nog twee weken en dan vliegen we naar een ander continent, een andere cultuur en de laatste fase van onze reis. Wat klinkt dat raar zeg, de laatste fase, de laatste twee maanden. We zijn al over de helft en ik kan je nu al vertellen dat 5 maanden veel, maar dan ook veel te weinig is en dat ik mijn ontdekkingsreis over deze aardbol hoe dan ook verder moet gaan voortzetten nadat we dit eerste deel hebben afgerond.

Ayo

Kus

Rub

Ooit wel eens echt gerend voor je leven?

2011-04-11T12:26:00.008+02:00

Nou ik dus wel.

Deel 1.

Maandag 4 april 2011.

Vanaf het moment dat we hier in Pangandaran aankwamen heb ik als een roos geslapen. Schone kamer, heerlijk bed nog geen 100 meter van de zee en dat alles voor 80.000 Rupia (ongeveer 6 euro) per nacht. Deze nacht wilde dat niet echt lukken. Woelen, zweten, verstrikt in mijn mummy lakenzak elk uur gefrustreerd op mijn horloge kijken. Tot dat ik rond een uur of 3 's nachts echt wakker werd. Wakker van iets dat ik nog nooit had meegemaakt. Terwijl Maaik zei 'rub voel je dat?' bezweek mijn lichaam al ongeveer onder de adrenaline stoten. Ja ik voelde het, wij voelde het, en binnen een fractie van een seconde wist ik wat het was. Een aardbeving.

'Rub ik vind het eng'. Muisstil als een stilte voor de storm? of beter stilte voor de tsunami? want als je hier in Pangandaran verblijft kom je er niet onderuit geconfronteerd te worden met de tsunami uit 2006. Muisstil maar tegelijkertijd hoor je de aarde rommelen, een intens onheilspellend oergeluid produceren. Actie en reactie; naar aanleiding daarvan kwam mijn oerinstinct naar boven. 'Ok aardbeving, 100 meter van de zee, tsunami gebied, WAT gaan we doen?!'. Ik keek uit het raam naast mijn bed om te zien wat de lokale bevolking deed. Ik opende het gordijn en zag mensen zich aankleden op straat, kinderen verzamelen en rennen. Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling op de automatische piloot. Kleren aan, camera, dagboek, paspoort en wegwezen. Eenmaal buiten de deur ontmoette we onze Belgische buren die nog niet op het punt stonden te vertrekken maar toen ik naar beneden keek onze gastvrouw een gebaar zag maken dat we mee moesten komen sloeg de paniek bij hun toch ook wel in. 'Weg van de zee' was het enige wat ik dacht. Weg van de zee waar we ironische genoeg diezelfde dag een vriendschap mee hadden gesloten tijdens onze eerste surfles. Onze nieuwe vriend was plots onze vijand, grootste nachtmerrie, dus samen met wat andere mensen zijn we de straat uit gelopen. 'What's do we have to do? What's happening?' maar ineens kon niemand die we tegen kwamen meer engels praten en ging iedereen zijn eigen weg. 'We moeten weg bij de zee' was nog steeds het enige wat ik dacht en toen er iemand langs kwam lopen met het bericht dat er een tsunami alert was afgegeven ging pas iedereen mee in deze gedachte. Van het een op het andere moment begonnen mensen te rennen en kwamen er scooters en volgepakte auto's uit alle hoeken met maar een richting als doel; weg van de zee. Hand in hand zijn Maaik en ik naar het tsunami evacuatie gebied gerend.

Daar sta je dan met je rugzak tussen honderden bewoners van Pangadaran waarbij de paniek en traumatische ervaring van 5 jaar geleden uit de ogen af te lezen is en die je niet kunnen uitleggen wat er precies aan de hand is. En wat mis je dan een telefoon met internet. Gelukkig heb ik Jasper (die ik bij deze nogmaals wil bedanken). Jasper was voorafgaand- en is tijdens deze reis een soort van vervangend internet voor mij. 'Kun jij iets vinden over een aardbeving/tsunami op java?' was mijn smsje. Binnen een minuut kreeg ik terug dat er niks aan de hand leek te zijn, dat er een aardbeving bij Fiji is geweest en dat deze is gevoeld op Java. Pfiew.

Iets meer gerustgesteld maar nog steeds stijf van de adrenaline hebben we tot 5 uur 's ochtends afgewacht en aangekeken wat de locals deden. Tot dat de eigenaar van ons guesthouse naar ons toe kwam met de vraag of we samen met hun in een busje terug wilde rijden. Daar sta je dan weer, in je kamer waarvan je toch een paar seconden hebt gedacht dat je er misschien niet meer terug zou komen. Volgens mij hebben Maaik en ik nog een uur op bed gelegen met wijdopenstaande ogen die elkaar af en toe opzochten met dezelfde gedachte '...' ja wat denk je dan eigenlijk? ik weet het niet zo goed. Naarmate de paniek uit ons lichaam verdween hebben we het toch nog voor elkaar gekregen een uurtje of twee te slapen we hadden tenslotte een trip in de planning staan voor de volgende dag.

Die volgende dag kregen we te horen dat er weldegelijk op Java zelf een aardbeving is geweest. Episch centrum vlak bij Cilachap 4,5 op de schaal van richter. Net zoals internet heeft Jasper ook niet altijd gelijk ;) maar ik ben dankbaar voor het berichtje wat ik van hem kreeg want gerustgesteld worden is op zo'n moment het enige wat je wilt.

Het klinkt misschien raar maar achteraf gezien ben ik ook erg dankbaar voor deze ervaring. Wij kennen aardbevingen en tsunami's en andere natuurrampen, van tv ja. Is allemaal verschrikkelijk om te zien maar ook erg makkelijk. Na het journaal zet je je tv uit en ga je door waar je mee bezig was. Om zelf uit je bed getrild te worden en paniek te zien in ogen van echte mensen zet je met beide benen op de grond hoe onstabiel die op dat moment ook is. De volgende dag hebben wij met onze geweldig gids Hendra veel gesproken over de Indonesische natuur, de aardbevingen en de tsunami van 2006. We zijn met hem langs het graf gereden waar alle mensen die terug gevonden zijn in 2006 begraven liggen (van de ruim 600 doden in deze omgeving kwamen er ongeveer 250 uit Pangandaran en zijn er 150 niet terug gevonden). Ook heeft hij ons veel verteld uit eigen ervaring, hij heeft in de eerste en tweede golf gezeten, en de verhalen van de mensen die hij kent.

Ik besef me door deze bizarre ervaring hoe machtig de natuur is en hoe machteloos wij als mensen zijn in dit soort situaties. Ook besef ik me dat alles wat wij nu doen helemaal niet zo vanzelfsprekend is want je weet nooit wanneer het stopt. Wij genieten dus vanaf 4 april 2011 elke dag nog intenser van onze reis en momenteel van het 'gevaarlijke' maar prachtige Indonesie. Op het moment dat ik dit schrijf hebben wij al bijna drie weken geen internet dus ik heb geen idee wie mijn vorige verhaal gelezen hebben en hoe er op is gereageerd maar ikw eet zeker dat er een paar van jullie dachten 'wat een zeurkous' ;). Na deze iets wat tegenvallende start in Indonesie is alles in een stijgende lijn verlopen.Daar had ik eigenlijk al een verhaaltje over klaarliggen maar wilde graag deze 'schokkende' ervaring als eerst met jullie delen.

Deel 2.

De afgelopen weken hebben we gigantisch veel gedaan en gezien. Dit wilde ik jullie vertellen door middel van een lijstje met wat ik allemaal heb geleerd in- en van Indonesie. Ik ga dat gewoon alsnog doen;

- Hati hati = Pas op!
De eerste dag in Pangandaran werden we gewaarschuwd voor de indonesische mannen door onze masseuze; 'Hati hati for Indonesian man, they want to fuck you'. Nou ik kan je vertellen als je de juiste tegenkomt is het juist harstikke gezellig.

- Alle indonesiers vragen of je marihuana rookt als je verteld dat je uit Nederland komt. Vervolgens vertellen ze doodleuk dat je hier van de bladeren van een van de veel voorkomende bomen jointjes kan draaien waar je drie dagen stoned van bent.

- Nila = vis, en dat is hier heel lekker.

- Kangkung = waterspinazi en dat heeft niks met spinazi die wij kennen te maken. Extreem lekker vooral in de 'tumis' versie.

- Met je handen eten. Ik heb het een paar weken weten uit te stellen met het excuus dat ik het niet hygienisch vond met mijn lange nagels maar vorige week dan toch overstag gegaan. Nagels afgeknipt en eten maar. Smakken en slurpen dat hoort er ook bij en met je mond open eten is ook hartstikke gezellig. Bij voorbaat excuses voor mijn eetgewoonten wanneer ik terug ben in Nederland en Mies ik snap je nu.

- ja = ja dus dat is makkelijk

- Mens = oerang en oerangs in kleine (berg)dorpjes zijn volgens ons over het algemeen veel gelukkiger dan oerangs in de grote stad.

- Pickwick en lipton = dezelfde thee in een ander zakje.

- In bepaalde steden in Indonesie voert men een 'linkse' hobby uit namelijk toeteren. Dat er wordt getoeterd; bij inhalen (ook als dat niet mag), in bochten, naar bekenden, als het langer dan 1 seconden duurt is ons duidelijk. De overige honderden toeters, geen idee!

- Als je hier opstaat met het idee 'goh vandaag heb ik zin om het verkeer te regelen' dan kan dat gewoon. Net zoals dat je voor je rijbewijs geen lessen hoeft te nemen maarja dat zou ook harstikke gek zijn want er zijn hier geen regels dus waarvoor zou je rijles moeten krijgen?

- Dat je de polisi hier net zo serieus kan nemen als hun pakjes (carnavalgehalte) blijkt uit het feit dat het doodnormaal is om naar meisjes te fluiten en te flirten onder werktijd.

- Dadu = dobbelsteen en als je graag yatzee wilt spelen is het handiger om die mee te nemen uit Nederland. Onze Dadu zoektocht heeft drie weken en tientallen speelgoedwinkels geduurt. Uiteindelijk heb we op de lokale markt van Pangandaran 5 spelletjes gekocht en uit elk de dobbelsteen/dadu gehaald.

- Het is gezonder om te roken dan om met elk vervoermiddel Bandung te trotseren.

- Kopi = koffie en dat maken ze hier met filterkoffie zonder filter. Koffiedik lezen is dus onze nieuwe gave.

- Borongkos Nangka = 'bolle' als in een vrouw die wel van een frikadelletje houdt. Geheel perongeluk hebben wij hier de borongkos nangka gate veroorzaakt doordat wij wilde weten hoe je bolle in het indonesisch zegt. Heel pangandaran roept nu Borongkos Nangka bij het zien van toeristen met een maatje meer.

- Kambing = geit en als je dat rauw van de straat eet heb je poeplucht part 2.

- In indonesie zeuren bejaarden niet over losliggende stoeptegels. Sterker nog je kunt hier beter op de weg lopen want het zou natuurlijk harstikke raar zijn om de stoep als stoep te gebruiken nee daar kun je beter je halve huishouden op parkeren.

- Aziatische mannen worden dus zo hysterische van westerse vrouwen omdat wij een witte huid hebben en dat betekend dat we geen boeren zijn en dus heel rijk (ik moet nog steeds heel hartelijk lachen om deze geweldig moderne denkwijze). Ook houden zij van haar op armen. Voor degene die zich mijn armen voor de geest kunnen halen? genoeg keuze voor mij hier dus.

- Surfen.

Een schildpadje vrijlaten tegen een kleine vergoeding om The Turtle Conservation te steunen. Het beestje begon ijverig te spartelen bij het zien van de zee.

Aapies kijken? toeristen kijken.

Ben mijn hart verloren in de zee. We verblijven inmiddels al bijna twee weken in Pangandaran in plaats van 2 dagen (planning) en dat is te danken aan het plaatje dat u hierboven kunt bewonderen.

Ze willen allemaal met onz op de foto want wij zijn barbiepoppe of filmsterren. Allemaal prima op een voorwaarde dat ik een foto van hen mag maken.

Hotsprings in Ciwidey. Geen toeristen, erg riskant voor de maag wanneer je nog lichtelijk ziek bent (zwavel)

Strawberryfields forever.

Nederland het land van de vrijheid, daar mag alles, horen wij al 4 weken aan. Maar met zijn vijfen op een scooter rijden daarvoor is Indonesie toch echt de place to be.

Jongens en meisjes dames en heren, dit is nou rijst.

Teh ofwel thee.

U ziet hier Pickwick en Lipton toen zijn nog merkloos door het leven gingen.

Kampung Bogor. Men leeft hier voornamelijk van giften van de rijkeren mensen uit Jakarta maar in tegenstelling tot het volk uit de stad Bogor zijn de mensen hier niet ons geld uit maar open, benaderbaar en heel gelukkig met wat zij hebben.

En wat hebben ze een lol om ons, stelletje stomme toeristen maar pret met foto's blijft leuk.

Gedrag van kinderen is universeel. Wij zijn een stelletje stomme toeristen en zij een stelletje uitslovertjes wanneer ze ons in het oog hebben. Maar alleen als ze met zijn allen zijn.

Ahhh schattig! Ahhhh sate!

Nou dit was een lang verhaaltje voor het eerst geblogt vanuit een internetcafe. Ja we maken heel wat mee hier. Bedankt voor de aandacht en ik zie jullie reacties graag tegemoet.

Ayo pisang!